4 gedachtes in Berlijn over Barcelona. Hoe staan de zaken?

Voordat we in Barcelona zaten, klampte ik me nog even heel erg vast aan Berlijn. Het werd me eigenlijk in de laatste 2 weken in Berlijn pas duidelijk dat we naar een ander land gingen verhuizen.

Het ging ook allemaal heel snel en de mensen die me goed kennen, weten dat ik niet zo go with the flow ben. Nu had ik echter weinig keuze, want het ging gebeuren. Ik vond het ontzettend tof, maar ik werd ook regelmatig overvallen door een golf van angst.

Waarom? Ik zal je vertellen wat er in mijn hoofd rondspookte en natuurlijk hoe het uiteindelijk is. Wie weet sta je zelf op het punt te emigreren en twijfel je.

Laat ik je één ding zeggen: niet twijfelen, gewoon doen. Als je de kans hebt van Nederland naar een ander land te verhuizen, al is het maar een maand, doe het. Het verrijkt je leven. Het daagt je ook uit en confronteert je met je eigen doen en laten, maar dat is juist heel goed.

Dan terug naar wat ik dacht:

Wat nu als ik helemaal niet kan aarden in Barcelona?

Het is me weliswaar in Berlijn gelukt, maar naar Berlijn vertrok ik om mijn eigen hart achterna te gaan. Nu ging ik in principe de baan van mijn vriend achterna. De kans wordt er niet minder tof om, maar het is wel degelijk een verschil.

Wat nu als hij helemaal op zou bloeien in zijn nieuwe baan, lekker al z’n vrienden en familie om zich heen heeft en ik me only the lonely voel? Ik besloot dat het twee kanten op kon gaan, en koos voor de positieve kant. Mezelf gek maken had ook geen zin. We gingen en zouden zien hoe we ons zouden voelen

NU: we wonen nu 5 maanden in Barcelona. Tof, maar nog steeds wennen. Over dat wennen schrijf ik later een post, want er zijn best wat verschillen. Enorm positieve verschillen, maar ook zaken waaraan ik lastig kan wennen. Ik kan zeggen dat ik me thuis voel in ons huis. We hebben een prachtig appartement en zijn overal van voorzien. Daar heeft mijn vriend allemaal voor gezorgd, want ik liet Berlijn niet achter me voor iets halfgaars natuurlijk.

Aan de stad moet ik nog steeds wennen, en dat heeft alles te maken met de drukte en de taal. Ik ben tot een maand geleden te lui geweest om iets aan mijn Spaanse taal te doen, dus ik spreek geen Spaans. Dat ik niet zeggen dat ik 100% geaard ben in Spanje, ligt dus voor een groot deel aan mezelf. Ik heb hier meer tijd nodig dan in Duitsland.

Wat nu als ik geen fijne baan kan vinden?

Ik had angst, want ik zag mezelf in Customer Care belanden. Daar is niets mis mee, maar het was niets meer voor mij. Ik werd vooral onzeker door andere mensen die al in Spanje woonden en me vertelden dat “als je geen Spaans spreekt, Klantenservice het eerste het beste is”. Dat klonk eerst vrij negatief en ik voelde meteen de rebel in mezelf, die opstond en zei: ja maar nee, ik wil niet weer daarin terechtkomen.

Geen Customer Care meer, alsjeblieft

Truth is, dat ik het in Berlijn lang heb gedaan, omdat ik geen native Duitse ben. Dan is het lastig om een goede carriere te starten, dus val je terug op je eigen taal. Daarmee scoor je dan de eerste baan in de Customer Care. Dus een hoop stress op banenfront, want ik wilde iets anders.

Allergrootste geluk met mijn vriend, die een hele goede baan in de wacht sleepte. Hij was de eerste die zei: joh, rustig aan. Aard (ja, daar heb je ‘m ) nu eerst maar in Barcelona en kijk dan rustig voor iets wat je leuk vindt. Dus daar ging ik destijds voor.

NU: du moment werk ik sinds 3 maanden fulltime en niet in Customer Care. Sinds eind januari werk ik voor een grote speler op het gebied van outsourcing. Het kantoor bevindt zich om de hoek van de beroemde Sagrada Familia en ik werk als recruiter voor Nederland, maar voornamelijk voor Duitsland.

Het ligt allemaal aan jezelf

In plaats van zelf op een Customer Care te werken, zoek ik nu de mensen die ik geschikt acht om dat werk te doen. Is dit mijn droombaan? Nee. Ben ik blij dat ik deze kans heb gekregen? Absoluut! Voor mijn eerste baan, heb ik het heel goed gedaan hier. Dit is de baan waarop ik solliciteerde en direct dacht: ik heb geen ervaring, dus deze gaat aan mijn neus voorbij. Totdat ik 3 werken later werd gebeld of ik langs wilde komen. Altijd proberen dus!

Barcelona is een topkans, maar ik vind het toch doodeng om alles wat ik ken in Berlijn achter te laten

Back then voelde ik veel enthousiasme, maar ook doodsangst. 4 hele jaren had ik in stad van mijn hart, Berlijn, doorgebracht. Nu ging ik weg, verliet ik de stad, om met mijn Spaanse vriend naar zijn land te gaan. Mooi, omdat hij alles al grotendeels kent, maar ik voelde me ook wat verloren.

In 4 jaar had ik een leven opgebouwd in Berlijn, dat zou ik achterlaten. Ik ken Berlijn goed, fietste altijd, ik spreek vloeiend Duits, ik was niet afhankelijk. Berlijn was ook niet ideaal, want ook daar gebeurde nare dingen, net zoals overal. Het was meer dat ik dacht: als hier iets misgaat, ben ik nog in een stad die ik ken, binnen 6 uur in Nederland, en ik heb goede vrienden in Duitsland. Als het in Barcelona misgaat en ik heimwee krijg, is het niet zo makkelijk. Toen ik naar Berlijn verhuisde, had ik alleen mezelf om rekening mee te houden. Vond ik het niets, pakte ik de trein terug en kon ik weer in NL wonen en werk zoeken.

Heimwee

Zou ik heimwee krijgen in Barcelona, dan had ik ook mijn vriend om rekening mee te houden. Mijn vriend die gelukkig zou zitten te zijn en dan met een ongelukkige vriendin moet dealen. Dat wilde ik hem niet aandoen. Maar goed, de roep naar avontuur na 4 jaar Berlijn liet zich harder horen, dus naar Barcelona.

Goede en minder goede dingen

NU: ik mis Berlijn en Nederland ook bij vlagen. Echter, weet ik ook wel dat ik mijn maatjes mis in Berlijn. Zouden zij daar niet wonen, is Berlijn een stad. Een stad vol met herinneringen, maar laten we niet idealiseren. Ook daar heb ik een hoop shit meegemaakt. Ik ben, terwijl ik in Berlijn was, mijn vader verloren, dus mijn hele rouwproces ligt daar.

Net zoals overal waar je ooit woont, houd je goede en minder goede herinneringen. Wel merk ik nu dat ik echt even terugwil. In november zag ik mijn vrienden voor het laatst en we schrijven nu april. Nu voel ik de drang, dus wordt het echt tijd.

Maar ik weet ook dat Berlijn blijft. Die stad en mijn herinneren gaan nergens naartoe. Met mijn vrienden heb ik veel contact en ZIJ zijn degenen die me aan Berlijn binden. Een stad is een stad.

Oh god, Spaans. Ik wil het wel leren, maar wat nu als ik te lui ben en ik het niet spreek en iedereen van alles van me vindt?

Nog in Berlijn, vond ik dit eng, maar een uitdaging tegelijk. In 2013 heb ik een minor Spaans gevolgd, met groot succes, maar het nooit meer gesproken.

Toen ik mijn vriend ontmoette was het nog leuk om met woordjes te kliederen. Een paar maanden later ontmoette ik zijn familie en was het nog prima dat ik geen Spaans sprek. Logisch, ik ben Nederlands, natuurlijk spreek ik de taal niet. Maar ook ik zou zeggen: als het serieus wordt, is het toch handig om die extra taal te leren.

Nederlands, Engels, Duits ja. Geen Spaans.

Ik denk dat ik er niet hard aan heb getrokken, omdat ik in november ineens scheen te moeten. We verhuisden en dan moest ik eigenlijk van mezelf die taal leren. Waar sommigen juist extra hard gaan focussen als ze iets van zichzelf moeten, ga ik juist de andere kant op.

Nu: de afgelopen 5 maanden was ineens alles aantrekkelijker dan die taal te leren. Het zat iedere dag in mijn achterhoofd, vooral als we naar de familie gaan. Maar ik had er geen zin in, en dat komt er bij mij niets uit.

Toen ik fulltime ging werken, verging de motivatie, of vooral energie me helemaal. Nieuwe dingen horen, leren, zien en voelen en dan ook nog thuis komen en Spaansen. Phoe, weet je wel wat je van me vraagt. Nou, niemand die het me vraagt of oplegt. Het is mijn eigen opgelegde druk. En met eigen opgelegde druk doe ik dus helemaal 100x niks.

Ik ben nu sinds een maandje aan de gang, voor kantoortijd. Ook niet elke dag, maar zodra ik de drang voel om mijn boek te pakken. Dat is de beste manier voor me.

Loading Likes...

Leave a Reply

Your e-mail address will not be published. Required fields are marked *