DavidBowie_Memorial_Brixton
LIFE

Dit hebben Freddy Mercury en David Bowie gemeen!

Twee die ik nooit live heb meegemaakt, maar die toch een significante rol zijn gaan spelen. Freddy Mercury en David Bowie.

David Bowie heb ik altijd met dubieuze sfeer geassocieerd en ik denk dat ik hem voor het eerst opmerkte in de film Christiane F – Wir Kinder vom Bahnhof Zoo waarin hij Heroes ‘live’ zong. Hij is niet bepaald aantrekkelijk in die video, maar hij heeft het mysterieuze, undergroud, “mag niet, is gevaarlijk” sfeertje om hem heen. Exact als de film eigenlijk, die me, in alle eerlijkheid, voor een groot deel naar Berlijn zoog.

Boy, kwam ik bedrogen uit. Want nee, de fascinerende scene uit de 70s is niet meer. Voor zover die fascinerend was, meer een sfeer van vuil en armoe overal. Maar mijn fascinatie voor Bowie startte daar dus. Ik heb altijd een stuk of 5 lievelingsliedjes van hem gehad, en natuurlijk: als hij ooit live komt optreden, gaan we er naartoe. Aldus, met mijn vriendin die net zo gek is van oude muziek als ik.

David Bowie IS niet meer

Maar helaas, in januari 2016 was het over met de pret. Bowie werd gegrepen door de grote K. Ik herinner me nog dat ik in Nederland was. Mijn slaapkamer stamt net als mijn muzieksmaak uit het stenen tijdperk en ik heb geen Wifi. Dus het eerste wat ik las toen ik mijn telefoon aangooide, was van alle kanten dat David Bowie het loodje had gelegd. Ja, ik ben wel eens beter opgestaan. De week erop ben ik nog met gierende banden naar de David Bowie IS tentoonstelling afgereisd und das war es.

Naar Bowie luister ik zeker niet elke dag, maar zijn platen komen werkelijk binnen. Zijn persoonlijkheid trekt me meer. die ‘This is me and fu if you don’t agree’. Vooral met zijn Ziggy Stardust alter ego raakte ‘ie zowel mijn angst (laten we eerlijk zijn, hij is vrij scary), maar ook mijn nieuwsgierigheid. Hij is een icoon dat altijd voort zal blijven leven. Is het niet in de harten van al zijn fans, dan is het door zijn knallers van nummers.

Take your bricks to Brixton

Ha, dat heb ik nu altijd al eens willen tikken! Vorige week waren lief en ik in Londen en terwijl we in een pub in Camden Town zaten, tegenover de statue van Amy Winehouse die ik glad vergeten ben te bezoeken, tikte ik David Bowie London Memorial in op mijn telefoon. Daar rolde een lijstje uit van elke scheet die de beste man in Londen heeft gelaten en waarom je erheen moet als fan. Nu noem ik mezelf geen fan, maar dat monument wilde ik toch ook zien.

Al was het maar omdat het in de Londense wijk Brixton ‘staat’ (daar komt Bowie vandaan) en ik een stukkie wilde schrijven met take your brick(x) to Brixton. Gewoon, vond ik leuk.

DavidBowie_Memorial_Brixton

Ik was onder de indruk van die wall. Het lijkt me ook goed voor de economie daar, want het zit echt op een verder nietszeggende straat tegenover het station.

Nu vind ik het toch weer apart (en afschuwelijk onrespectvol) om te zien hoe mensen over zo’n monument heenkalken. Blijkbaar hebben ze er daarom een glazen wand opgeplaatst, zodat mensen hun ding kunnen doen zonder de kunst te beschadigen. Zo ffcking zonde, allemaal handtekeningen over die art heengekrast.

Begrijp me niet verkeerd, ik ben een groot muziekliefhebber en ik weet dat David Bowie voor veel mensen some kind of god was en een god, die wil je eren (ok, dit klinkt raar), maar blijft van zo’n piece of art af, joh!

Goed, dit stuk ging initieel ook over Freddy Mercury, maar die hebben jullie van me tegoed!

Loading Likes...

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *