Volgende patiënt in de spreekkamer komen: wat mama’s grote K bij mij losmaakt

Mijn moeder heeft de grote K

Gisteren schreef ik al over kwetsbaarheid, en sinds die sluis openstaat, wordt er meer duidelijk.

Ik ga momenteel niet door een hele lekkere tijd en ik ben gewend om dat in de doofpot te stoppen. Ah joh, focus je op het positieve, het komt goed .

De grote K

Mijn moeder kampt momenteel met de grote K (ja, het is wat je denkt dat het is). Het woord zelf vind ik enorm confronterend en schrijf ik dan ook nooit op. Hiermee laat ik direct blijken dat ik er eigenlijk liever omheen ga. Ik voel me kwetsbaar, ik word met mijn neus op de feiten gedrukt. We worden zoals een vriendin van me deze week zei, geconfronteerd met haar sterfelijkheid. In dit geval weer, want dit is haar tweede ronde (ik hoor direct meneer Cactus in mijn hoofd, maar dat terzijde)

Afgelopen zondag hoorden we dat ze weer in het ziekenhuis ligt. Niet specifiek om haar K, maar omdat haar bloeddruk/hartslag en ander gesodemieter niet in orde zijn. Dus opgenomen (gelukkig) en het was een kwestie van afwachten.

Eigenlijk was het plan al om naar NL te gaan, voor een concert. We zouden nog een paar dagen blijven en dan kan ik mijn moedertje natuurlijk niet overslaan. Ergens wil ik dat liever wel, want ze is ziek en ik heb mijn portie ziekte wel gehad. We weten niet hoe de chemo’s gaan, hoe haar lichaam verder reageert en het allerergste: of ze onze bruiloft zal halen op 11 september 2020. Ik weet dat ze vecht, maar ondertussen bescherm ik mezelf liever door op afstand te blijven.

mijn moeder heeft de grote k

In 2018 heb ik al een maand lang voor mama gezorgd, toen ze ook de grote K had en daarbij een smak maakte waardoor ze niks meer kon. In die maand ben ik compleet aan mezelf voorbijgegaan, omdat ik vond en dacht dat ik voor mama moest kunnen zorgen. Er was niemand anders, ze had geen partner (mijn vader overleed in 2014), als ik er niet was, pleurde de hele boel in elkaar.

Dat vertelde ik mezelf en daarom bleef ik. Ik ging er aan onderdoor, ik liet mensen over mijn grenzen heengaan, uit puur schuldgevoel, omdat ik toch zeker wel voor mama kon zorgen. Hallo zeg! Ik heb mezelf op de een of andere manier aangeleerd om me groot te houden – om emoties weg te drukken. Dat heb ik, denk ik van mijn ouders overgenomen. Die stonden ook niet vooraan in de rij toen de emoties uitgesmeerd werden over hun generatie.

Nieuwe vriend

Naast dat ze dus al 3 jaar ziek is, heeft ze sinds een jaar een nieuwe vriend en dat was voor mij heel confronterend, echt een klap. Mijn vader overleed in 2014, ook aan de grote K en ik had er helemaal niet op gerekend dat mijn moeder iemand nieuws zou ontmoeten. Ik kon en kan er nog steeds lastig mee dealen. Waar anderen gigantisch blij voor haar zijn, met:

Wat fijn voor je moeder dat hij er nu is

Dat hij haar kan helpen

Je moeder verdient het ook om gelukkig te zijn en liefde te hebben

Ik voel me dus een kind van 13 dat haar moeder met een ander ziet en dat helemaal kut vindt. Liever ga ik om ze heen en dat lukt natuurlijk prima, aangezien ik in Barcelona woon. Als ik het niet zie, er niet dichtbij ben, dan lijkt het minder echt en hoef ik er niet mee te dealen. Wat er eigenlijk aan de hand is: dan hoef ik niet te ervaren wat er écht bij mij van binnen gebeurd, wat ik voel, dat ik nooit écht om mijn vader heb gerouwd en mama’s nieuwe vriend nu op een pijnpunt drukt. Beter blijf ik lekker koppig en recalcitrant, terwijl mijn dierbaren echt wel weten dat de situatie me eigenlijk heel erg verdrietig maakt.

Gevolg is ook dat ik op hem en mama en hem soms reageer als een puber die hem niet accepteert, want jij bent mijn vader niet, jij hebt niets over mij te zeggen en je houdt je commentaar maar lekker voor je. Ik ben tussen ze in gaan staan, door mama te zeggen dat als ik in Nederland ben, niet met hem wil dealen thuis. Ik meende echt leegte, woestenij en haat in haar ogen te zien, toen ik dat zei. Dat dreef ons natuurlijk alleen maar meer uit elkaar.

Wat ik snap, maar ik snap ook niet dat zij mij niet snapt. Snap jij het nog 😉

Ik voel me zo verdomd alleen

Vreselijk oneerlijk vind ik het. Ik moet alles maar slikken, want je moeder is happy en ja Sas, wat jij vindt doet er niet zoveel toe. Je moet er maar mee dealen. Overigens stelde ze mij aan de beste man voor toen we de uitslag van haar chemo’s kregen. Niet alleen was ik op van de zenuwen, omdat we te horen kregen of ze schoon was of niet (ze was schoon). Ik kreeg ook nog 10 minuten voordat we vertrokken de nieuwe vriend van mijn moeder voorgeschoteld. Zo Sas, deal er maar mee. En dan heb je mij weer: ik bewaarde de lieve vrede, ging over mijn grenzen heen, negeerde mijn eigen gevoel.

Met mama kon ik er dus niet over spreken. Ook niet volledig met mijn vriend, want die heeft een hele andere relatie met zijn ouders. Mijn beste vriendin snapt me godzijdank, maar ook van haar: leer het accepteren, het verandert niet. Ik heb mama twee keer verteld hoe ik mij voelde, maar ik was direct een misgunner en egoïstisch. Ja zegt ze: jij hebt een vriend en ik heb ook een vriend. Die twee met elkaar vergelijken is voor mij een grote no-go.

Ik ben mijn vader verloren, wij zijn mijn vader/mama’s echtgenoot verloren. Daar is nu een lege plek die niets of niemand op kan vullen. Die leegte blijft voor altijd en daar moeten wij meer leren omgaan. Haar vriend wil die plek ook helemaal niet. Hij is ook zijn vrouw verloren en mama heeft die plek ook niet ingenomen. Dat willen ze ook helemaal niet. Dat weet ik, het is dus de emotie die bij mij wordt opgeroepen als ik hen samen zie. Iets van: dat heb ik tussen mijn ouders nooit gezien, dus dat wil ik nu ook niet zien. Alsof ik mijn vader op een voetstuk heb gezet (hij was niet bepaald de leukste of vrolijkste thuis) en nu mijn innerlijke kind naar boven komt als ze naar elkaar lachen, of elkaar knuffelen.

Als een klein gekwetst kind denk ik: blijf van mama af, dat is papa’s gebied en niet het jouwe! Wat nergens op slaat en bovendien heel erg oneerlijk is tegenover haar vriend.

Het doet pijn

Het enige dat hij wil is haar companionship en met mama genieten. Ergens denk ik dat ik het mama kwalijk neem dat ze met hem wel gelukkig is. Iets wat ik zeer sporadisch heb gehoord toen papa er nog was. Ik denk dat ik mezelf een verhaal heb vertelt dat ze HEUS van elkaar hielden, ook al zag ik het nooit. Dit mama kwalijk nemen, is oneerlijk en onjuist.

Ze heeft nu een man aan haar zijde waarmee ze alles lijkt te hebben wat ze met papa niet had. Althans, alles wat ik nooit heb gezien tussen mijn eigen ouders en dat doet PIJN. Elke keer als mama zegt hoe goed hij voor haar is, hoe leuk en fantastisch hij is en dat ze het nog nooit zo fijn heeft gehad. DAT DOET VERDOMME PIJN! Papa werd helaas ook ziek in 1997, dus veel dingen die je normaal doet met je partner (een dagje weg, uit eten), hebben mijn ouders nooit kunnen doen.

Mijn vader was altijd thuis, in zijn comfortzone, en mijn moeder lange tijd ook. totdat ze zelf initiatief ging nemen en ging sporten en bij clubjes ging. Daar vond mijn vader dan weer het zijne van. Gewoon uit pure frustratie, omdat hij zelf nergens heen kon. Kwam allemaal door medicijnen die hem en ons heel wat hebben ontnomen.

Ik heb mama en papa dan ook nooit liefdevol bij elkaar gezien. Nou ja, wellicht een paar keer. Dat heeft (blijkbaar) zijn weerslag op een kind, dat heeft een wond gecreëerd bij mij. Een wond waar ik een HELE DIKKE pleister overheen heb geplakt. En elke keer als ik liefde tussen mama en haar vriend zie, voel ik die wond weer opengaan.

Vooral als hem iets niet zint en hij uithaalt naar mij, of een opmerking naar mij maakt waarom zij beide moeten lachen. Die opmerking was dan al onnodig (in het huis waar ik me veilig voel en opgegroeid ben! hou gewoon je mond), maar mijn moeder die dan om hem lacht, in plaats van tegen ‘m te zeggen: hey dat was niet nodig he – dat gaat door merg en been. In een klap voel ik me weer een klein meisje en wil ik schreeuwen en huilen dat me onrecht aan wordt gedaan en mama me in de steek laat. Het is nogal wat, ook al ben ik volwassen: ineens zit er weer iemand aan de keukentafel die rondloopt alsof hij er al jaren woont. Hij weet ondertussen beter waar alles staat dan ik (wat logisch is).

Mijn vader vs. haar nieuwe vriend

Deze man is vrij makkelijk en flexibel, draait zijn handen niet om voor hulp, rijdt nog en heeft een vrij actief sociaal leven. Hij is heel emotioneel, vraag hoe het gaat en is oprecht geïnteresseerd. Door de gesloten persoonlijkheid van mijn vader, heb ik geleerd dat ik, om liefde te ontvangen heel erg hard mijn best moest doen. Mama voelde dit waarschijnlijk ook bij papa, dus wij waren in de veronderstelling dat het normaal was. Nu heb ik een hele liefdevolle vriend, en mama dus ook.

Het is mijn innerlijke battle. Ik ben boos en verdrietig dat ik die liefde en die steun nu wel tussen mama en haar nieuwe vriend zie en voel. Ze doen leuke dingen met elkaar, hij is er voor haar, ze kletsen, genieten van elkaars humor en nu mama weer in het ziekenhuis ligt, zorgt hij voor haar. Let wel, de beste man is 85 en mijn moeder wordt 12 februari 74. Ja, stelletje ouwe duiffies. Ze zijn dus ook heel aandoenlijk op hun ouwe dag.

Ondanks alle liefs dat ik hierboven schrijf, is er innerlijk bij mij een strijd van jewelste aan de gang. Haar vriend en ik hebben goede gesprekken gehad, maar de laatste keer dat ik in Nederland was, hadden we bizarre strijd en ruzie. Hij vindt van alles van mij en zegt dat ook, want hij heeft – net als mijn vader – geen filter. Iets meer dan papa wel, maar hij twijfelde er niet over om mij toe te schreeuwen. Ik was die dag ook nog jarig, dus in Nederland en zij bleven tot 14 uur in hun bed liggen. Ik was diep en diep gekwetst en verdrietig toen ze eindelijk opstonden. Toen hij ook nog even zei wat hij van mij vond, escaleerde de boel. Hoe durfde hij én op mijn verjaardag.

Het ergste was voor mij dat mama in een hoekje stond te huilen en niets zei van zijn harde woorden naar haar dochter, haar enige kind. Ik moest het even slikken. Ik voelde me verraden, in de kou gezet, aan de kant geflikkerd. Mijn verstand, mijn ratio begrijpt hoe hij in zijn emotie tegen mij tekeer ging en ook dat mama niet weer alleen wil zijn. Maar mijn hart deed zeer en dat doet het nog steeds. Dit terwijl zij alles alweer vergeten zijn. Lekker makkelijk wel.

Ik vind het heel oneerlijk dat ik alles maar moet slikken. Wil je dan dat je moeder alleen blijft? Nee, natuurlijk niet, maar mag ik wel gewoon even zeggen wat het met mij doet? Ja, dat mag, maar dat verandert de zaak niet.

Photo by Toa Heftiba on Unsplash

Ik moet het aanpakken

Morgen vlieg ik naar Nederland, waar ik al sinds september niet meer ben geweest. Het voelt onveilig om in mijn ouderlijk huis te zijn met mama en haar vriend. Bang dat er geen plek meer voor mij is. Als ik hoor hoe ze opgenomen wordt in zijn familie, dat zijn zoon elke dag in het ziekenhuis en zelfs zijn kleindochter overgekomen is uit België – dan voel ik me tekortschieten. Dat geeft me het gevoel dat mijn moeder deel uitmaakt van een andere familie, terwijl het eigenlijk altijd een beetje us against the world was. Zelf woon ik in Barcelona en heb ik een Spaanse vriend. Natuurlijk maak ik ook deel uit van zijn familie, maar mijn moeder is mijn enige directe familie. Als ik hoor dat ze moeite doet voor zijn familie, terwijl ze op mijn verjaardag niks had geregeld en pas om 14 uur opstond – dat doet pijn.

Ding is: ik ben degene die dit pijnpunt aan moet gaan pakken. Mijn moeder ervaart het allemaal heel anders, dus zij zal het niet doen. Mama heeft er geen last van. Nee, die heeft al genoeg aan haar grote K en nu weer een week ziekenhuis.

Wat kan ik zeggen: het gaat niet altijd over rozen. Als je er maar over blijft praten.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *