2 weken geleden.

We kwamen terug van een heerlijke middag zonnen en ik werd me toch ineens moe op de bank. Zonnesteek? Nou, ga maar ff liggen. Dat ff werd geloof ik 1,5 uur en toen ik wakker werd was ik MISSELIJK, niet normaal. Zo misselijk dat je nergens meer aan kan denken, dat werk. Heeft de hele middag avond zo geduurd, overgegeven, enorme buikgriep, dus naar bed.

Het hield maandag, dinsdag en woensdag aan, dus ik kon niets die week.

Ben je niet gewoon zwanger?

Ik vertelde het mijn vriendin, die direct vroeg of ik zwanger was? Nee man. Nou waarom niet? Ja, technisch mogelijk, maar nee joh. Toen mijn vriend die week eerder van kantoor naar huis ging en zijn collega vertelde dat ie ging, omdat ik zo ontzettend misselijk was, kreeg ie direct: weet je zeker dat ze niet zwanger is?

Bang werd ik ervan.

Die zaterdag stond er een lunch gepland bij een fantastisch restaurant en zondag zouden we in het vliegtuig stappen naar mijn allerliefste Berlijn.

Eerlijk: de staat waarin ik me voelde, wilde ik niet naar een restaurant en werd ik bang van een vliegtuig. Dan kon ik nergens heen en wat als ik moest overgeven?

Nou goed, ik geloof dat die misselijkheid donderdag stopte, ik wilde naar Zumba gaan, maar tada: COVID-19. Daardoor ging onze hele week op de schop. Geen lunch, geen Berlijn, en zondag werd er voor maandagochtend een lockdown afgekondigd in Barcelona.

Die zondag (15 maart) zou ik ongesteld worden. Aangezien mijn cyclus onregelmatig is, soms 38 dagen (teringlang) schieten wij niet in de stress bij 2 dagen, maar toen het donderdag, vrijdag werd, schoten er dingen door mijn hoofd. Ik wilde op een gegeven moment een test doen. Het zal wel niets zijn, maar ik moet het weten. Neeee, zei mijn vriend, het komt heus goed, je bent vaker onregelmatig, je wordt heus nog ongesteld. Je voelt je toch alsof je ongesteld moet worden? Ja. Nou dan, gewoon nog even wachten.

Die zondag (een week overtijd) werd ik chagrijnig: GA nou naar de apotheek, zei ik tegen mijn vriend. Normaal was ik zelf al 10x gelopen, maar vanwege het virus loopt mijn vriend liever. Zul je net zien: apotheek dicht. Dan ga ik morgen wel.

Maandag 23 maart 2020

Ik sta altijd vroeg op, en zat dus al achter mijn bureau in de studeerkamer. Terwijl ik naar buiten keek, naar ‘onze’ prachtige boom, betrap ik mezelf op gegoogle. Alles over zwangerschapssymptomen, hoe kwamen anderen erachter, en zelfs: ben ik misschien onvruchtbaar?

Uren later kwam mijn vriend: morning, voel je, je goed? Ja hoor, maar schat, kan je aub die test gaan halen? Ik wil NU weten wat er is. Ik zal niet zwanger zijn, maar als ik het niet ben is er wellicht iets mis met mijn lichaam.

De test

Een half uur later hadden we de test.

Ga je het nu meteen doen? Is het niet beter met ochtendurine? Ja waarschijnlijk wel, even lezen. Ach nee, hier staat dat je het altijd kan doen.

Ok, ga je het nu doen. Ja, ben ik er maar vanaf.

Dus ik naar het toilet. Blasé, maar zenuwachtig tegelijk. Ik kreeg de verpakking niet open en vreesde ineens laconiek voor onze levensstijl. De deur ging open: heb je al getest? Nee man, zo snel ben ik niet. Schat, zullen we even wachten en nog sushi en cava doen? Als het positief is, kan het niet meer.

Grapje, ik ga het doen.

In plaats van in een potje, plaste ik er nu gewoon overheen. Ik plaste ook direct over mijn broek en handen heen – ik ben nooit goed geweest in richten. Goed, klaar, ding in een potteke, broek omhoog en wachten. Mijn vriend stormde direct de badezimmer in..

….en en en?

Ja, rustig. Ik had de test expres andersom neergezet, pakte hem en er stond al ‘embarazada’ (zwanger), maar met een zandloper. Achteraf had ik het al kunnen weten, want normaal staat er in lijntje 1: ‘no’ en lijntje 2: embarazada’. Nu stond ‘embarazada’ in lijntje 1.

Die zandloper deed z’n werk, we legden ‘m in de wasbak en ineens stond het er:

‘EMBARAZADA 3+’.

WHAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAT? Mijn vriend bleef rustig, maar ik begon enorm te wankelen. Neeeeee joh, neeeeee joh, dit is een grap. Es una broma. Neeeeee joh, ik moet zitten, ik moet zitten, IK MOET ZITTEEEEEEN. Omg omg omg omg omg.

We zijn in verwachting!

De uren erna waren een rush. Mijn vriend moest terug aan het werk, maar in zijn schaarse pauzes had ‘ie ff het ziekenhuis en een gynaecoloog gecontact. Want ja, directamente naar het hospitaal en kijken of we het ons niet inbeelden. Na, het zal niet, daar was die test te rap voor, maar ge wit ’t nie zoals ze bij mijn moeder in het durp zouden zeggen.

Oooooooooooooh jongens. Blij, dankbaar, scared as fuck.

Is dit wel het goeie moment? ER IS GEEN GOED MOMENT.

Christus, moeten we nu verhuizen?

Oooooh we gaan in september trouwen, wat nu?

Welke nationaliteit krijgt het kindje?

O jezus een naam! Hoe vaak we wel niet hebben gegrapt over een naam en nu moeten we er echt een verzinnen.

Een jongen of een meisje? Ik heb altijd gedacht dat ik een jongetje krijg, maar ik vind jongetjes ook eng, omdat ik meisjes meer gewend ben? Daar kun je lekker mee Disney’en (denk ik) en ik ben natuurlijk zelf een meisje, we hebben nichtjes, dus daar zijn we meer aan gewend? Jongetjes ravotten en? Ja, ik weet het niet. Mijn vriendin heeft een jongen en een meisje en dat jochie is te schattig voor woorden.

Gaan we het iemand vertellen? Nee, laten we wachten.

Ik kreeg maandag dus totaal niets gedaan. Gewoon met iedereen praten op Whatsapp, terwijl die test op mijn netvlies gebrand stond. Je durft het niet te vertellen, omdat het zo pril is en mis kan gaan. We wilden het nog even bij ons houden, maakten er een foto van en waren helemaal van slag.

Ja, dat was me het dagje wel. Middenin de hele fucking lockdown ontdekken wij dat we een kindje krijgen.

Adem in – adem uit..