Jongens, mensen, kinderen – het klinkt bezopen, maar het voelt alsof we al maanden in lockdown leven. Niet gedacht dat ik dit ooit zo schrijven, maar ik raak gewend aan dit NIKS kunnen.

Gisteren liep ik met Luci (onze mops) door onze straat en kon ik me ten eerste niet meer herinneren wanneer ik die kant van de straat voor het laatst had gezien. Toen ik daarna alle dichte restaurants en bars één voor één voorbij zag schuiven, leek het net alsof ze allemaal net nieuw zijn. Alsof ze allemaal wachten op hun grande opening. Ik hoop van ganse harte dat ze het überhaupt redden om weer open te gaan.

Dit is zo’n bizarre gedachte, vooral omdat wij in één van de meest gastronomische straten van Barcelona wonen (Carrer Parlament). ALLES zit hier altijd vol en daar klagen we altijd over. Nu hoor ik je denken: dan ga niet in zo’n drukke straat wonen. Had ik ook gezegd, wij moesten alleen zo snel beslissen over een appartement dat we vooraf geen tijd hadden om ons in te lezen. We woonden destijds in Berlijn, het werkschema van mijn vriend stond op strakke planning en we moesten een huis.

Terug naar onze straat: we moeten bij wijze van spreken altijd vechten om een tafeltje of een barkruk op woensdagavond. Laat staan op vrijdag of zaterdag. En nu is het gewoon hartstikke LEEG.

Barcelona Lockdown Diaries #9

We wonen in nomansland en dat klopt niet. Mijn hele besef dat ik in Barcelona woon is hartstikke weg. ’s Ochtends loop ik met Luci en dat is het uitje van de dag. ’s Avonds loopt mijn vriend met ‘r – extra vroeg, omdat deze stilte op straat ineens ongure types tevoorschijn tovert. Logisch ook wel natuurlijk.

Voor degenen die het niet hebben gevolgd: wij zitten al bijna 3 weken in lockdown. JEZUS CHRISTUS, DRIE WEKEN! Eigenlijk leven we ondertussen alsof er niets aan de hand is. Alsof dit leven ‘normaal’ is. Gevolg is dat we onze dagen overwegend positief starten, niet anders dan anders. Dit houdt ook aan, maar als één van ons dan per ongeluk nieuws hoort, dan merken we direct dat ons energielevel daalt. Ineens besef je dan weer even hoe ernstig het allemaal is. Dat er mensen sterven, en bij bosjes ook echt. Spanje heeft nu het hoogste dodental en aangezien mijn vriend zijn beiden opa en oma’s nog heeft – schiet ons af en toe een kogel vol angst naar ons hart.

Mijn eigenste moedertje ligt overigens alweer bijna 2 weken in het ziekenhuis in Arnhem. Zij wordt streng gemonitord en is 2x getest op het Corona-virus. Ze heeft het gelukkig niet, maar ze heeft genoeg andere dingen. Ze is een risico-categorie. Leuk is anders.

Ja, we kunnen er beter niet teveel bij stil staan.

Aanpassen aan dit ‘leven’

Zaten we eerst nog in de fase van: dit is toch niet NORMAAL, hoe kunnen ze ons nu helemaal in lockdown gooien?! Nu merk ik meer acceptatie modus. Iedereen zit hierin, we kunnen niet anders dan ons aanpassen aan dit ‘leven’. Half 2020 wordt ons gewoon afgenomen, zo voelt het. Het leven staat stil en we hebben nergens controle over. Onze levens zijn overgenomen door een virus, we hebben allemaal niks meer te willen en ondertussen sterven er een hoop mensen.

Hier in Spanje zitten we echt in lockdown. Oh, wat irriteert me dat zeg, als ik vlogs kijk op YouTube, en bij een enkeling in Nederland ‘lockdown vlog’ zie staan. Dan wil ik echt direct commenten: hey, je bent hartstikke leuk en doet het supergoed, maar loop niet te roeptoeteren dat je in een lockdown zit. Je kan nog ‘gewoon’ naar buiten, dus het klinkt bijna als stoerdoenerij en is gewoon dikke, vette clickbait.

Als je wilt weten hoe het is om in lockdown te zitten, nodig ik je van harte uit om mijn Barcelona Lockdown Diaries te lezen. Dát is hoe het is, en ik schrijf dit niet om een slaatje eruit te slaan of om stoer of zielig te doen. Er is namelijk niets stoers aan! Ik ben begonnen met deze Diaries om het eigenlijk van me af te schrijven. Daarbij speelt Corona in de hele wereld en laat ik mensen de realiteit van Barcelona ook graag lezen.

Mijn dagen bestaan uit: ’s ochtends de deur uit met Luci, en verder alleen maar binnen, binnen en nog eens binnen zitten. Bij het minste beetje zon ga ik op ons heerlijke balkon zitten, maar afgelopen week was er bijna geen zon. Wat ook eigenlijk uitzonderlijk is voor Barcelona. Het weerbericht zal wel op de situatie reageren. Althans, er is wel zon, maar het is hartstikke koud buiten.

Ik geniet nu wel extra van de was ophangen, want dat doen we, heel Spaans, uit het raam. Ook zet ik, ondanks kou, soms gewoon even de balkondeur in de kamer open. Kou lijden is nergens voor nodig, maar een bakkie frisse lucht is herzlich willkommen.

Overigens is dát dan weer wel een goed ding van deze hele wereld stilstand: de contaminatie is natuurlijk stukken minder. We hebben weer eens een beetje lucht in de stad. Ik merk echt het verschil, het is veel frisser. Nu adem ik op straat liever niet, maar ik kan heerlijk doorademen op het balkon.

Een zegen, ons balkon.

Er is gewoon geen manier om wat er gebeurt positief te praten. Wat we natuurlijk wel kunnen doen, is onze mindset een zo positief mogelijke draai proberen te geven. Daarom schreef ik ook een artikel met 16x wat je thuis kan doen. We kunnen de tijd die ons afgenomen/gegeven wordt maar beter benutten.

Ja, schreef ik in den beginne nog dat ik dol ben op ons huis en graag binnen zit. ‘Geen probleem hoor, thuisblijven’, maar het vreet af en toe heel hard aan ons. Vooral als ik andere mensen wel over straat zie lopen (en zich niet aan de 1,5 meter zie houden) of ik hoor dat mijn vriendinnen in Nederland nog een lekker rondje kunnen sporten. Nederland ziet een ‘lockdown’ niet als de oplossing, dus iedereen mag nog naar buiten. Daardoor krijg je dan vervolgens weer de issue dat iedereen naar buiten gaat, en dat is ook weer niet de bedoeling.

De Nederlandse regering vertrouwt op haar volk (heel mooi eigenlijk), de Spaanse regering weet hoe hardleers het volk is en heeft het land in ‘lockdown’ gegooid.

Soms denk ik: kan ik nu niet beter even in Nederland zitten?