Op 14 april 2020 had ik mijn eerste bezoek aan de verloskundige in Barcelona: de 8 weken echo. Hoewel ik er enerzijds ongelooflijk naar uitkeek, viel het me ook ontzettend zwaar. Door het coronavirus was de kans vrij aanzienlijk dat ik alleen naar de eerste beelden van ons kindje zou kijken.

Mijn moeder lag destijds in een verpleeghuis, en had niets van zich laten horen die dag. Dat deed me gigantische pijn, maar dit naar haar uiten schoot ook niet op. Zij lag in een rotsituatie en kan dit toch zijn vergeten? Nee, in mijn ogen kon dat niet. Is je eerste kleinkindje, dan hoor je toch te informeren bij je dochter? Nou ja, nee dus.

Hoe dan ook: er zat een partij spanning in mijn lichaam. Kwam nog bij dat we bewapend met mondkap, ieder in een eigen taxi moesten (corona, je mocht niet met zijn tweeën in één taxi). Ik ging in de eerste en mijn vriend pakte degene achter ons. Ik voelde me vreselijk. Toen in het ziekenhuis aangekomen bleek dat ik echt alleen naar binnen moest, kreeg ik het te kwaad.

Het is niets persoonlijks, ik weet het, elke vrouw moet alleen. Ze doen het niet voor hun plezier, maar voor ieders veiligheid. Desalniettemin was het ronduit vreselijk. Volgende situatie: ik had Dexeus Mujer expres uitgezocht (boven een ander ziekenhuis waar mijn vriend mee kwam), omdat ze hier Engels zouden spreken. Dat heet: we hadden de verloskundige op haar taalkundigheid uitgezocht. Mijn vriend zei al dat we niets zeker konden weten tot het moment dat we er waren.

Hij had gelijk.

Bij de receptie bleek al dat Engels geen optie was. Daar kreeg ik het al heet. Bij het binnenkomen, moest ik mijn pasje laten zien, vertellen waarvoor ik kwam, desinfectant opsmeren en naar de receptie. Mijn vriend moest eigenlijk al plaatsnemen op een stoel buiten, want er mocht maar 1 persoon naar binnen. Hij zei echter dat mijn Spaans niet vloeiend was, en of hij daarvoor die 5 stappen mee mocht lopen naar de receptie. Dat mocht, maarrrr nadat hij zijn zegje had gedaan, en ze mijn verzekeringspasje onder de loep namen, kreeg ik een nummer in mijn handen gedrukt en moest ik alleen verder.

8 weken echo - Barcelona Baby Diaries
In de tijd dat je nog binnenkwam met stoffen mondkapjes

Ja, daar stond ik dan. Ware het niet dat ik die dag ook nog volop aan de telefoon hing met het verpleeghuis waar mijn moeder lag en app-contact onderhield met een aantal mensen. Voordat ik mijn afspraak inging, besloot ik ze allemaal te appen dat ik me nu even op mezelf ging focussen. Over 3 uur was ik klaar, en mocht iedereen weer berichten.

Jeetje, wat vond ik dát moeilijk: voor mezelf kiezen.

Goed, ik moest dus met mijn nummer naar de wachtkamer. Ik dacht: ze roepen dat nummer om, ik ga naar binnen, bel mijn vriend, hij komt, ik krijg een echo en we zien ons kindje voor het eerst. HA, grapjas, nee dus. Ik moest in de wachtkamer een of ander contract tekenen voor toestemming. Juist ja, in het Spaans – die assistente sprak geen woord Engels, dus ik moest in het Spaans aan de babbel. Ik werd er echt recalcitrant en kwaad van!

Dit moet toch een internationaal ziekenhuis zijn? Waarom spreken ze dan alleen maar Spaans? Ja, ik ben in Barcelona en ik hoor me aan te passen, maar als dit internationaal aangeschreven staat, begrijp ik er NIETS van.

Goed, wat te doen? Dat contract maar gefotografeerd en naar mijn vriend gestuurd. Is het oké om te ondertekenen? Ja, dat was het. OK, weer zitten totdat ik werd omgeroepen. Zat ik daar met een driecijferig nummer in mijn hand, alleen, wetende dat mama’s dokter ook elk moment kon bellen.

Ik werd omgeroepen en mocht meekomen. Weer ging alles in het Spaans en ik werd hartstikke nerveus. Badkamertje in, kleding uit, kleedje over mijn onderbuik. Goed goed oké. Antwoord op de vraag of ik mijn vriend mocht videobellen was nee. Arme schat zat nerveus buiten te wachten en nu ging ik ons kindje in mijn uppie zien. Jezus, wat klote. Net toen ik dacht dat de situatie wel zijn dieptepunt had bereikt, bleek ik ineens een interne echo te krijgen!

Als ik toch ergens bang voor was. 100 keer had ik erover gelezen en nee hoor, ik zou een externe echo krijgen. Nadat ik tegen de echoscopiste zei dat ik nu echt muy nerviosa was, omdat ik een externe echo verwachtte, ging dat ding mijn poezelement in. NOU, even serieus. Alsof er een MEGA vibrator in werd gebracht. Het sterke was dat ik met 21 weken ook weer zo’n ding erin kreeg, maar dat ‘ie toen qua formaat best oké leek. Dat kreng was in mijn hoofd dus gewoon veel groter en me destijds ontspannen viel niet mee.

Die 8 weken echo beleefde ik in een roes, het leek allemaal niet echt. Ja, mijn naam en geboortedatum stonden er en er klopte een hartje (goddank), maar ik lag daar alleen. Zo niet hoe ik het mij had voorgesteld. Heel moeilijk vond ik het, om me daar overheen te zetten. Toen ik uit de echo kwam, liep ik naar mijn vriend die me vooral gerust probeerde te stellen. Maar voorlopig, hij moest wachten om de echo van zijn eerste kindje te zien.

Ellende was het., ik voelde me/ons beroofd van de eerste beelden van ons kindje.

Daarna werd er bij mij nog bloed geprikt, een urinemonster afgenomen en mijn bloeddruk werd gemeten. Alles todo bien en toen door naar het consult met de eigenlijke dokter. Ik snapte er niets meer van na zoveel gezichten te hebben gezien. Dit was dan eindelijk mijn dokter, en ik was blij totdat ze me zei dat haar Engels solo un poco was.. ehh.. FUCK… en of ik Spaans begreep? Flexibel als ik ben, zei ik ja. Ik begrijp tenslotte Spaans, tenzij het heel snel gaat en ik jargon naar mijn hoofd krijg. Terwijl ik allerhande vragen kreeg, legde ik mijn telefoon op zijn kop zodat ik niet zou worden afgeleid. Ze vroeg naar mijn familiehistorie, of er rare ziektes in de familie voorkwamen en hoe ik me voelde…?

Alsof de duvel ermee speelde, keek ik 1x op mijn telefoon en net op dat moment belde het verpleeghuis in Nederland. Ik zat in mijn eigen gesprek, nam niet op en voelde me direct schuldig.

De dokter gaf me nog een folder over wat ik wel en niet mocht eten. Allemaal in het Spaans, waarop ik nog grappend zei (want he, we lachen het maar weg): it’s okay, it’s good for my Spanish language skills. In die folder stond niks nieuws, maar toch fijn om te hebben.

Ennnnn einde consult.

Het was geen fijne dag, geen fijne ervaring, ik was misselijk en toen we in de taxi stapten werd ik tig keer gebeld door het verpleeghuis en wat mensen. Opnemen deed ik niet, want ik moest echt even op adem komen. Volhardend zei ik tegen mijn vriend dat we eerst thuis ons kindje gingen bekijken (alles wordt opgeslagen in mijn online dossier) en dán was het weer tijd voor de rest van de wereld.

PHOE!