En toen brak mijn glas (anker)

Ik wilde eigenlijk ‘toen brak mijn klomp’ titelen, omdat het leuker klinkt. Maar er is niets leuks aan het breken van mijn dierbare glas.

Een dierbaar glas, hoor ik je denken? Hoe is een glas dierbaar? Nou, het was een glas van mijn ouders. Hoewel ik me niet kan herinneren dat ik het vaak, of zelfs ooit heb gebruikt heb, kreeg het een speciale betekenis toen ik de zaken in mijn ouderlijk huis afhandelde.

Sterker nog: ik zat overstuur in Barcelona toen ik het me ineens daagde dat ik het volgens mij niet had ingepakt. De horror. Gelukkig had de buurvrouw nog een sleutel van mijn huis, en wist ze het te redden. Zo kwam het glas met de verhuiswagen mee naar Barcelona en werden we herenigd.

Ja, met een glas ja.

Enfin, dat glas gebruik ik sindsdien zorgvuldig en vandaag liet ik het uit mijn handen glippen.

Op eerste kerstdag, de eerste kerst zonder mijn moeder, net toen ik mezelf even dankbaar prees voor mijn vriend, onze gezonde dochter, en het beetje contact dat ik heb met de familie van mijn vaders kant. Ik schoof die schuimende spons in het bewuste glas en BAM, in de wasbak. Ik werd direct overvallen door een vreselijk gevoel van binnen. Alsof er echt iets brak, meer dan dat glas. Het gehuil kwam uit mijn tenen. Mijn vriend zat in een videocall en hoorde het vallen.

Hij hing op, snelde zich naar de keuken, en was blij om te zien dat ik geen scherven in mijn vingers had. Ik voel nog mijn opgetrokken schouders en mijn adem stokken in mijn keel. Terwijl hij naast me stond: schat, het is maar glas, het is maar glas, je hebt niks in je vingers, dat is goed – bleef ik er totaal in hangen. Alsof ik iets afschuwelijks had gedaan wat ik niet meer terug kon draaien.

Nou ja, technisch gezien kán dat ook niet meer. Dat glas is kapot. Alsof, als dat glas heel zou blijven, mijn ouders er nog een beetje waren. En nu is het kapot. Ik voelde ALLES eruit komen.

Alles kwam terug

Alles wat er dit jaar is gebeurd. De paniek telefoontjes van mama, de juist niet aanwezige telefoontjes van mijn moeder waarover ik boos werd, de talloze keren dat ik haar niet wilde bellen omdat ze me boos had gemaakt, de keren dat het goed mis was. Onze positieve zwangerschapstest, de shock waarin we verkeerden, de lockdown hier in maart, het HOE GAAN WE HET IN GODSVREDESNAAM ALLEMAAL DOEN EN WAT IS ER MET DE WERELD AAN DE HAND?!

Alle echo’s en afspraken waarvoor we nerveus waren, ALLE herinneringen aan mijn vader (die weliswaar al in 2014 overleed, maar door mama’s overlijden ook weer glashelder ‘verschenen’), de oneerlijkheid, de blijheid, het verdriet, ons geluk, mijn moeheid, het onbegrip dat ik heb gevoeld.

En toen brak mijn glas (anker)

Dat het niets persoonlijks is, maar dat het mij soms pijn doet als we bij mijn schoonfamilie zijn. Ik krijg al een naar gevoel in mijn maag als mijn vriend zegt dat hij met zijn ouders wil bellen. Dan zit ik er natuurlijk naast, want ze zijn ook benieuwd naar mij. Maar soms kijk ik naar ze en voel ik mijn gemis. Dus heel soms ga ik ook iets anders doen, omdat ik het even niet trek. Dat voelde ik ook heel erg na mijn bevalling van Laia, toen haar gezondheid even in twijfel werd getrokken en mijn hele schoonfamilie continue betrokken was. Mijn vriend zat de hele tijd iedereen te informeren en met zijn moeder te bellen.

Ineens is het er

Tuurlijk, snap ik, maar ik had dat niet. En dat voelde ik. Die leegte, en dat deed en doet nog steeds pijn. Zal ook nooit overgaan, en dat hoeft ook niet. Het gaat anders worden (dat heb ik de afgelopen 6 jaar gemerkt), maar het gemis en het verdriet om mijn ouders verdwijnen nooit. Eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat ik nooit zo op een huiskamer vol zit te wachten, maar na het overlijden van mijn moeder drukken familiezaken mij met de neus op de feiten. Of nee, dat zeg ik verkeerd. Ik ken de feiten, ik weet het allemaal, ik druk niks weg. Maar die enorme leegte die mij ineens kan overvallen door het minste of geringste, die is tergend.

Het kan er ineens zijn, heel kort of een paar uur. Op 22 december voelde ik me schuldig, omdat ik mama niet even kort had ‘herdacht’ op de 20ste. Ze overleed op 20 april dit jaar en ik merk dat ik nu, in tegenstelling tot bij papa waarbij ik na zijn overlijden elke zondag alles herbeleefde en me extra ellendig voelde, dit bij mama niet heb.

Magisch tragisch

Nu hebben we ook een klein meisje om continue voor te zorgen. In 2014 was ik alleen met mijn mops, woonde ik in Berlijn, en was papa’s overlijden een enorme zware dobber waar ik heel slecht mee kon omgaan.

Mijn ouders zijn er altijd en overal. Ze zijn nooit weg. Wat zeg ik: sinds Lala er is, denk ik en praat ik, elke dag over mijn ouders. Vooral nu heel veel mensen zeggen dat onze dochter op mijn moeder lijkt. Ik zie het niet, maar voel het wel in Laia’s karakter. Ons meisje is heel sterk, net als mijn moeder, net als ik.

Godschristus, HOE heb ik dit jaar toch overleefd? Hoeveel shit kan een mens op haar bord krijgen? En hoe bestaat het dat we zo’n intens, allesomvattend verdriet kunnen voelen om een paar maanden daarna zo intens, allesomvattend gelukkig en dankbaar te kunnen zijn – maar dat verdriet er óók nog steeds is.

Ik wil het bijna magisch noemen, laat ik het magisch tragisch noemen.

Even rust

Eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat ik het wel prima vind. Het niet naar de hele schoonfamilie hoeven deze Kerstmis. Dat is besloten vanwege die grote, alles verziekende C dit jaar. Ik vind het ook jammer, want we hadden Laia graag geshowd, maar zoals ik al zei: familie voelt heel dubbel nu. Ik ben blij dat ze er zijn, dankbaar dat mijn vriend uit een warm nest komt en we ze altijd kunnen bellen. Anderzijds is er op mijn emotie en gedrag soms geen peil te trekken en uit mijn verdriet zich het meest in frustratie of boosheid.

Sinds Laia bij ons is, is dat nog heftiger.

Ik had er niet aan moeten denken: middenin zo’n kippenhok zitten met ons meisje van 6 weken (ze is vandaag precies 6 weken!) ‘Kippenhok’ klinkt even hoogst oneerbiedig, maar ga jij even tussen een groep Spanjaarden zitten die allemaal door elkaar praten en kom dan bij me terug ;).

Teveel stress

Laia spuugde al 2x haar melk uit tijdens een videocall met opa en oma (en direct voel ik ‘m nu weer) en haar oom en tante plus nichtjes. Ze kreeg die camera op haar snufferd, iedereen riep haar naam, ze was helemaal afgeleid van de fles en HOP: alles eruit. Twee lessen: voeden voor of na de videocall, en niet meer die camera zo dichtbij.

Heel eerlijk? Die fles was voor mij een goed excuus om ‘bezig’ te zijn. MIjn vriend lekker kletsen met zijn familie, en ik was lekker met ons meisje bezig. Dat was fijner, dan de hele tijd zien wat ik niet meer heb.

Wat ik ervoor zou geven om mijn vader weer te kunnen knuffelen, en hem te horen griepen over iets stoms. Wat ik ervoor zou geven om ‘mama’ in mijn display te zien staan, op te nemen en mama’s oor weer te zien.

Dag Sascia
Hiiiiiii mama, mama je moet even je telefoon draaien, want nu zie ik alleen je oor.
OH, hoe moet dat dan? Sas, hoe doe ik de camera anders?
Ja, mam, zie je een camera-icoon op je display?
Nee, waar zit ‘ie?
Mama, dat weet ik niet, ik heb jouw telefoon niet.
OH. Wacht even. Zo beter?
Ja.

Ik mis jullie, mam en pap

Wat ik ervoor zou geven om papa en mama Laia te kunnen laten zien. Ze te kunnen laten zien wat voor PRACHTIGE kleindochter ze hebben. Dat ze nog mooier is, dan we ooit hadden kunnen voorspellen. Dat ze al zo jong zo sterk is, en volgens mij best haar eigen willetje heeft. Dat ik mama in ons nieuwe appartement aan tafel kon hebben deze Kerstmis, met Laia op schoot.

Hoe graag ik ook een foto had met mijn moeder en mijn dochter had, en naar Nederland zou kunnen om bij oma op bezoek te gaan. Dat ik Laia later alleen hoef te vertellen dat opa er niet meer is en oma haar alles zou kunnen vertellen over opa. Vooral dat he, vooral dat: het gemis dat ik voel omdat ik mijn eigen moeder al sinds 8 weken zwangerschap niks meer kan vragen.

Ze hield van praten, dus ik weet gelukkig veel, maar de momenten dat ik mijn moeder heb gemist, en nog steeds heel hard mis, zijn vervijfdubbeld sinds Laiaatje bij ons is.

Dat een glas zo’n spraakwaterval kan veroorzaken.