Zojuist wilde ik mijn handen wassen en besefte dat onze fijne handzeep op is. Dat wil zeggen een pompje van Rituals. Toen we hier kwamen wonen, besloot ik dat ik dat in de beide badkamers en in de keuken wilde.

Grappig en ongemakkelijk tegelijk was dat mijn schoonmoeder, die ons al voor waren gegaan naar het nieuwe huis tijdens de verhuizing, al zeep neer had gezet. Zo is ze, die basisdingen moeten er gewoon staan zodat we niet misgrijpen als je, je plasje pleegt.

Ze liet me zien wat ze allemaal al neer had gezet, en toen ik de zeep zag, wilde ik eigenlijk zeggen: oh, maar ik heb al zeep besteld. Ineens voelde ik me ongelooflijk posh met mijn ‘luxe’ zeep, en mijn Spaans is niet snel genoeg, dus ik bedankte haar gewoon. Sindsdien staan haar zeep en de onze naast elkaar.

Anyway, nu is ‘ie dus echt op, wat me op het volgende dilemma brengt: ga ik naar de winkel toe om nieuwe te kopen, of bestel ik het online?

Voordelen van naar de winkel gaan:

+ ik heb een lekker loopje

+ koop waarschijnlijk minder in de winkel

+ geen wachttijd op wat ik wil hebben. Erheen, kopen, teruglopen en gebruiken

— best wat mensen op straat en die ontwijk ik nu liever

— mensen in de winkel. Als het te druk is, wil ik niet bij winkels naar binnen. Ja, alle winkels hebben een maximum aantal personen die ze binnenlaten, maar dan heb ik weer geen zin om voor een winkel in de rij te gaan staan. Dan koop ik het wel online (HA!)

— ik kan niet spontaan gaan lopen. Hoewel, dat kan wel, maar als ik voor 13.00 uur en na 15.30 uur onverhoopt een plasje moet plegen, dan ben ik de Sjaak.

Ja liebe Leute, Barcelona zit in lockdown, dus de bars en restaurants zijn slechts op beperkte tijden geopend. Van 13.00 uur tot 15.30 uur en dan ’s avonds voor bezorging. Dus ik moet mijn wandeling naar de winkel goed timen, of het zaakje ophouden.

Elke keer als ik denk: oké bestellen, dan zie ik die wachttijd (5 werkdagen) en besluit ik naar de winkel te gaan. Maar als ik dan naar de winkel ga, erger ik me groen en geel aan de hoeveelheid mensen op straat (hallo, ik loop er zelf ook). Hier heb ik het dan in het bijzonder over de categorie mensen die geen afstand van anderen houden, en/of die lui die hun mondkapje niet goed, of gewoon niet dragen. Daaronder vallen ook rokers die hun ranzige adem en bacteriën nog steeds verspreiden.

Ik ben blij dat we nog een wandeling kunnen maken. Vorig jaar maart, toen de lockdown begon, mocht dat helemaal niet. En wat betreft mondkapjes kun je voor of tegen zijn, maar als de overheid ons toch allen vraagt om die krengen te dragen, DOE dat dan gewoon en ga niet dwarsliggen.

Bij de kapper was het ook raak

Ik herinner me nog dat ik net voor Kerstmis mijn haar liet knippen. Eigenlijk wilde ik niet, want god weet is je iemand voorgegaan met symptomen (die het niet weet, of er maling heeft anderen aan te steken). Het was nodig, ik gunde mezelf een momentje dus ik ging. Zat ik daar in die stoel, met een mondkapje – zoals het heurt – kwam er een vieze, oudere man binnen. Doordrenkt van de rook, en wat denk je: met zijn mondkap op zijn kin.

Het viel me heel erg tegen dat de kapper er niets van zei bij het binnenkomen. Ik voelde mijn ogen samenknijpen en als ik magic powers had gehad, had ik ‘m met zijn trui aan een spijker in de muur gehangen. Doe toch aub gewoon wat er van ons allen gevraagd wordt. Bovendien: zet zo’n kerel naar buiten als hij geen mondkap draagt.

Je hele zaak loopt risico.

Precies om die reden neem ik momenteel geen pedicure, of nog een keer een kapper. Ja, de titel van dit stuk is niet voor niets luxe dilemma’s. Je weet gewoon niet of een medewerker misschien besmet is (en geen last heeft van de symptomen), of hij of zij wellicht bij een groep is geweest. Dat zijn de gedachten die sinds een jaar domineren. Waaruit ik ook concludeer, dat ik de mens wantrouw.

Je ziet het niet, dat maakt het lastig

Als je me dit vorig jaar januari had gezegd, had ik hard gelachen!

Gisteren las ik het in &C: je ziet dit virus niet, dus daarom vinden sommige mensen het lastig om zich aan regels te houden. Nou, die mensen mogen wat mij betreft even met een knoop om hun tenen aan het balkon worden gehangen. Of net als elders op de wereld, een minuut in een kist worden gelegd. Of je loopt een ‘gezellig’ rondje mee door het ziekenhuis zodat je ziet wat je tegenwerkt. Anderzijds, die kwasten geloven niet in dit virus. Het is tenslotte de regering die ons angst inboezemt en ons alles wil afnemen.

Ja, sure, want ze hebben nu zelf wel een heel leuk leven.

Ja, je houdt geen leven meer over met zo’n gedachten.

Laatste optie is dan nog in de namiddag, maar dat doe ik zelf liever niet.

Kaartjes zijn altijd leuk

Of ik bestel gewoon, maar dat vind ik dus ‘lui’, omdat ik er ook naartoe kan lopen. Ik wil nog steeds graag sapjes (de titel van dit stukje is niet voor niets luxe lockdown), maar nog steeds ben ik er niet uit.

Van de week had ik de missie om kaarten te gaan kopen. Spanje is niet bepaald kaartenland, en dingen die ik vanuit Nederland (en Duitsland) gewend ben, zijn hier niet te vinden. De markt is er niet voor, men stuurt hier geen kaarten. kan me ook herinneren dat ik in Berlijn best af en toe een kaartje van mijn vriend kreeg, en hier was de laatste vorig jaar april? Dat weet ik, omdat ik toen voor mijn moeder naar Nederland ging, en liefde snel wat onwijs liefs op een foto van ons had gekrabbeld.

Dat is dus nóg liever dan een kaart. Anyway, ik ken 1 zaakje hier dat leuke kaarten verkocht en kwam erachter dat ze een webshop hebben. HA, kat in het bakkie, ik kan ze online kopen. EUR 4,00 per stuk en verzendkosten zijn EUR 3,50. Jaaaa, maar voor dat geld loop ik er wel heen. Is nog goed voor mijn mentale gezondheid ook.

Wandeling timen

En weer kwam het: dan wil ik graag ‘vroeg’. De winkel gaat om 11.00 uur open dus dan sta ik er alvast. Moet ik echter naar het toilet, dan heb ik een probleem. Vanaf hier is het zo’n 40 minuten lopen, en dat doe ik met plezier – vooral nu ik de kinderwagen mee pak- maar goed, het is ook 40 minuten terug.

Natuurlijk is er het openbaar vervoer, maar dat stikt weer van de mensen. Ja, het leven is sinds een jaar een paar graden moeilijker geworden. Kun je, je afvragen: maak ik het mezelf niet onnodig moeilijk door al deze gedachten de hele tijd? Nee, want voor mij zijn het logische gedachten. De overheid zegt niet voor niets: vermijd het spitsuur met het OV, draag overal mondkapjes, houdt afstand, niet meer dan zoveel mensen in een winkel.

Dat zeggen ze niet voor niets. Als ik er zo bij stil sta, wordt mijn geduld enorm op de proef gesteld. Alles duurt langer: ja, maar de optie is er wel om alles wat je ‘nodig’ hebt online te bestellen. Het gegeven dat ik het kan bestellen, vind ik dan weer een enorme luxe.

Winkels gewoon open

Dus ik ga die bestelling maar plaatsen zodat ik mij in ieder geval niet druk hoef te maken over andere mensen. Ik hoef namelijk niet erheen te lopen, kan ook naar het park lopen – en daar ga ik weer: maar dat idee hebben meer mensen, nu in het weekend waarin alles dicht is. Strand, bos en bergen puilen nu uit.

Ik vraag me toch af of het niet meer van voordeel is om die winkels gewoon open te laten in het weekend? Of ‘even’ in volle lockdown te gaan, alles dicht. Ik had het al eerder over de desastreuze rij hier 2 straten verderop. Waarom? Omdat er 70% korting en een aantal winkels ‘ophalen in de winkel’ hebben ipv de optie óm te winkelen.

Direct denk ik dan weer: koop het dan online, ze hebben toch een webshop? Gooi die winkel dicht, klaar is Kees.

Compleet tegenstrijdig

Maar zelf doe ik het dus ook niet. Hoewel ik van de week een Sephora binnenliep en het al heet kreeg toen ik 5 mensen verspreid over de winkel zag. Ik ben letterlijk 5 minuten binnen geweest, omdat ik wist waarvoor ik kwam. Ineens daagde het me: hoe doen meiden het met lipstick testen? Of überhaupt make-up? Doen ze dan hun masker af? Zelf wilde ik concealer testen. De verkoopster hield geen afstand én ik liet me 2 tinten op mijn hand smeren. Meteen voelde ik me enorm slecht: nu ben ik net zoals die anderen waarop ik commentaar heb.

Ik hoefde niet naar Sephora, maar even had ik het idee, terwijl ik over Rambla de Catalunya liep, dat het leven heel even een beetje normaal was.

Afgezien van het feit dat iedereen mondkapjes droeg.

Even wilde ik ook gewoon een make-upje kopen en testen. Dat kan nu eenmaal niet online. Jeetje, wat zit ik me weer te verantwoorden hier.

Ik vind het allemaal zo tegenstrijdig, en zo zal een ieder zich voelen. Enige verschil is dan wellicht dat de ene helft mensen zich voelt zoals ik, en maar 1x in de zoveel tijd iets doet, omdat je, je direct rot voelt tegenover de rest.

Mensen komen me de strot uit

De andere helft geeft er om, wat voor reden dan ook, weinig of niks om? Voor mij weegt het gewoon allemaal extra zwaar, omdat mijn moeder is overleden aan COVID. Als jij een dierbare bent verloren aan het virus, je werkloos bent geworden, in de zorg werkt, of iets anders heftigs hebt meegemaakt waardoor 2020 een klotejaar voor je was, snap je mijn gevoel vast.

Ik kan mensen die zich niet, of maar gedeeltelijk aan de regels houden, wel wat aandoen. Ja, echt. Zoals ik al zei: de overheid maakt de regels niet voor niks. Het is de combinatie van maatregelen die zouden moeten helpen. Houdt een groep zich er niet aan, kan me niet schelen wat voor rot excuus je hebt, dan vernaggel je het voor de ander.

Nu ik dit schrijf, besef ik me dat mijn winkelbezoek aan wat dan ook, niet bijdraagt aan mijn gedachtengang. Verbeter de wereld en begin bij jezelf, zei mijn vader altijd. Bloed irritant, maar gelijk had ‘ie wel. Overigens kwam die zin volgens mij van een reclame, ik zie een zwarte achtergrond met een grote wereldbol voor me op TV. Iets met het WNF?

Ons leven terug

Enfin, dat stuk wandelen is dan misschien goed voor mijn fysieke gesteldheid, de randvoorwaarden zijn vrij funest voor mijn gemoedstoestand. Lekker hoor, 10k stappen per dag, daar voel ik me dan helemaal goed bij. De stress die er tegenover staat, is het absoluut niet waard.

Dat besef ik me nu heel goed.

Blijf ik binnen en bestel ik online, ja dan moet ik even wachten. Geduld is een schone zaak, zeiden mijn ouders altijd.

Ja, ik wil ons leven terug.

Ja, ik wil weer over straat zonder mondkap.

Ja, ik wil weer kunnen reizen en naar Nederland en Berlijn kunnen zonder gezeik.

Ja, ik wil mijn vrijheid terug.

Ja, ik wil weer kunnen knuffelen zonder bang te zijn.

Ik kan me niet voorstellen dat er iemand op de wereld is, die dit allemaal niet wil.

Meten met twee maten

Conclusie: ik ga niet meer naar de winkel. Het helpt mezelf niet, omdat ik totaal gestrest terugkom, en als iedereen ‘even’ naar de winkel zou gaan, helpt het de huidige situatie al helemaal niet. Dat is iets wat ik tegen een vriendin zei. Ze zei iets over een vriend van haar, die verjaardagsvisite had.

Nu mocht je toen in NL maar 2 personen over de vloer hebben, en hij had er meerdere. Ja fout, stomme idioot. Zelf vond ze het grijs gebied, want zij had al met 2 mensen afgesproken, en die zou ze deze week weer gaan zien, dus dat kon wel. Nee, ook niet. Dan ben je net zo verkeerd bezig als die ander.

Als iedereen het zo aanpakt, komen we er nooit vanaf. Maar ik doe dus hetzelfde met mijn ‘even naar de winkel’, terwijl het ook online kan.

Ik ga maar even wat bestellingen plaatsen. Zo support ik nog steeds mijn locals.

Eind goed, al goed.