Of ik maandag zin had om naar de rooftop van een vriendin van haar te komen, vroeg mijn vriendin vorige week. Eh ja, I guess. Ik denk het wel. Ja, ze heeft een private rooftop terrace en je kan Laia en Luci gewoon meenemen.

Ok, klinkt goed.

Haar vriendin had mij nog nooit ontmoet, dus vond ik het heel wat dat ik welkom was. Toevallig zag ik mijn vriendin dus afgelopen vrijdag en paste zij die dag op de hond van haar vriendin. Hondje werd op het terras opgehaald en zo werden we aan elkaar voorgesteld. Ja, zij vond het ook gezellig als ik kwam met hond en babymeisje.

Leuk, prima, doen we!

Nu moet je weten dat ik een hekel heb aan plannen. Ik ben er enigszins allergisch voor. Op vrijdag al weten dat ik maandag iets ga doen? Het moge vreemd klinken, maar het maakt me nerveus. Alsof ik aan iets vast zit (nja, zit je ook als je iets afspreekt). Dan maakt het niet uit of het een tandartsafspraak is, of een date met vriendinnen.

Ergens zou ik het allerliefst alles op de dag zelf aanzien en ja of nee zeggen. Is mijn energie ernaar vandaag, of stellen we ‘m uit? Tja, helaas werkt het zo meestal niet in het leven.

Ik ben er dan ook goed in om vaak excuses te bedenken waarom ik iets toch niet kan doen, of ga doen. Hierop was de rooftop terrace lunch geen uitzondering.

Zondag op gisteren sliep ik niet heel best (meisjelief werd om 3 uur ’s nachts wakker en om 7 uur was ik gebroken). Toen ik om 7 uur totaal suf wakker werd, dacht ik nog: ik app mijn vriendin, want ik trek ‘m niet vandaag.

Totdat ze hiernaast om 8 uur weer begonnen te boren, ik spontaan wat hoofden tegen muren aan wilde slaan (ja, ik word erg agressief als mijn rust wordt verstoord), en het als MEGA ZEGEN zag dat ik de deur uitging die middag.

Laten we wel wezen; het is best een onderneming met mops en baby de deur uit. Als ik buiten loop en alles onder controle heb, denk ik altijd: waar heb ik het over, het gaat toch prima? Maar de voorbereiding, alles pakken, stroller naar beneden, in het openbaar vervoer, ranzige mensen die bij me in de lift stappen, niet weten hoe druk het is in een metro en tja, de zaken waarmee ik heden ten dage ineens rekening dien te houden als ik met mops en baby op pad ga.

Enfin, ik ging dus wel!

Het was onwijs gezellig, ik bleef veel langer dan ik in mijn hoofd had en weet je? Het voelde alsof het leven weer even normaal was voor een paar uur. Mijn vriendin zei al: dat komt denk ik ook omdat je hierboven (5e verdieping dakterras) geen mensen met maskers ziet lopen.

Hoe bizar is het dat ‘we’ het nu normaal vinden dat iedereen maskers draagt?! Had me dat vorig jaar gezegd en ik had je uitgelachen. Ik weet dat het in Nederland niet hoeft – overal maskers dragen, maar in Spanje lopen we al sinds maart vorig jaar met die krengen op ons hoofd. Zonder in discussie te gaan of maskers wel of niet helpen, blijft het een bizar ding.

Wij hebben hier nog steeds stress door die grote C. Ondanks dat hier nu meer mag dan in Duitsland en Nederland (het mocht ook eens tijd worden), blijft het gewoon een aanpassing met dat virus. Naast ons huidige leven en de beperkingen, komt alles met mama van vorig jaar nu weer terug en dat gaat me niet in de koude kleren zitten.

Allergrootste stoorfactor (ja, nog erger dan de C-beperkingen, want daaraan zijn we inmiddels gewend – bizar!) is dat onze beider directe onze buren flink aan het verbouwen zijn geslagen. Denk dat we nu in week 3 of 4 zitten en wat is dát een stoorzender zeg. Als ik ergens diep ongelukkig van word, is het van gehamer en van boren wil ik al helemaal mensen naar hun keel vliegen. Ik overigens niet alleen, mijn vriend voelt precies hetzelfde. Hij zit aan huis gekluisterd qua werk, dus dat hij nog niet is doorgedraaid, moge een wonder heten.

Enfin, extra fijn dus, om eruit te zijn.

Een maandagmiddag die als weekend voelde.

Net of er even niks aan de hand was.