Barcelona architectuur 2018 - cultuurverschillen post

Een regenachtige goedemorgen vanuit Barcelona.

Of ja, goed? Ik slaap deze week ZO bizar slecht. We komen net een week terug van een maand (!) vakantie en het voelt net alsof we weer net in Spanje wonen, terwijl ik tegelijkertijd alles alweer ‘gezien’ heb.

Ik dacht: ik kruip weer eens in mijn Tastatur (toetsenbord), omdat ik eindelijk wat flinke cultuurverschillen tussen Nederland en Spanje heb ontdekt. Zijn er natuurlijk altijd al geweest, who are we kidding, maar ik heb even een moment waarin ze me ontzettend opvallen. Sterker nog: een moment waarop het aardig wat discussie kan oproepen.

Barcelona architectuur 2018 - cultuurverschillen post

Without further ado, komen ze:

1. Familie is (toch wel) heel veel

Nu mag ik heel eerlijk gezegd niet klagen met mijn vriend en schoonfamilie. Al heb ik stiekem nog altijd het idee dat de situatie anders zou zijn als ik gewoon vloeiend Spaans zou spreken? Met andere woorden: alles goed zou snappen, en mee in discussie zou gaan/tegen zou spreken. Ik heb geen schoonouders die elke week over de vloer komen, of nog erger: zichzelf regelmatig uitnodigen. Ha, dat zeg ik nu wel, maar mijn schoonvader appte mijn vriend gisteren nog of ze, in plaats van morgen, vandaag al kunnen komen?

Ja, want dan kunnen we tijd doorbrengen met ons kleinkind. Mijn eerste gevoel is dan: man, wacht gewoon even een dagje, sorry, heb ik eigenlijk geen zin in. Maar mijn sympathieke kant neemt het direct over met: die mensen hebben Laia een maand niet gezien, en ik zou het niet op prijs stellen als mijn vriend, mijn ouders (als ze er nog waren) zou weigeren. Dus kom maar….

Laat ik daarmee over me heen lopen? Mwe, ja en nee. Heb ik een keus, kan ik ‘nee’ zeggen? Mwe, nee niet echt. Dan kun je denken: ja, dat kun je wel, maar probeer het maar zonder een discussie/ruzie te krijgen met je partner. Ik wens je succes.

Besides, als ze er eenmaal zijn – is het altijd helemaal prima. Het is meer dat ding dat een ander mijn tijd indeelt waarover ik val.

Natuurlijk speelt het ook mee dat ikzelf geen contact heb met mijn familie, dus mijn close schoonfamilie raakt ergens een zogeheten pijnpunt. Echter, kwam ik er het afgelopen jaar, op een pijnlijk duidelijke manier, achter dat ik sommige mensen beter kwijt dan rijk kan zijn. Over pijn gesproken: mensen die mij zo behandelen zijn het stempel ‘familie’ niet waard. Dat vind ik heel erg, maar ik besef ook dat het niet iets is waaraan ik iets kan doen.

In dat opzicht ben ik dus heel blij met mijn schoonfamilie, way less drama.

2. Mensen onder elkaar uitnodigen

Als in: jij viert feest, nodigt iemand uit en die persoon nodigt dan nog iemand uit. ‘Ja, wij betalen voor degene’. Zeg dan maar nee.. Ik ben daar heel makkelijk en cutthroat in (we kennen die mensen niet, dan hoeven ze niet op onze bruiloft te komen), maar mijn vriend niet – die wrijft over zijn hart (ach, als mijn ouders het zo graag willen) en vindt het prima.

We waren middenin onze huwelijksplanning, toen mijn schoonvader bedacht dat 3 paar vrienden van m’n schoonouders ook moesten komen. Ja, want wij waren ook op het huwelijk van hun kinderen en wij zijn trots, dus zij moesten ook bij ons. Oja, en toen had mijn schoonmoeder graag een nicht van haar erbij. HALLO?

Daar ging mijn plaatje van onze families in de mix. Dat was zoveel als mijn moeder – met mijn hele schoonfamilie. Dat ging sowieso qua taal niet werken, but one can hope, right?!

Zo gaat het soms ook met vrienden. Je zegt iets tegen de een, en opeens staan er (ook nog) 3 anderen aan je tafel. Dat is even geleden (er is/was een pandemie), maar daar ga ik slecht op.

3. Huwelijkscadeau

Laat ik direct met de deur in huis vallen: in Spanje is het traditie om als huwelijkscadeau geld te geven.

En wel rond de EUR 200 voor een koppel. Daarmee betaal je zogezegd ‘jouw aandeel’ in de bruiloft. Toen ik dat voor het eerst meekreeg zakte mijn broek af. Excuse me? JOUW VRIENDEN willen toch trouwen, zij geven een feest, waarom moeten WIJ daar zoveel geld voor betalen?

Dan betaal ik dus gewoon mijn eigen eten en borrel? Moet je nagaan als het eten dan tegenvalt (wat het geval was) en er bocht wordt geserveerd. Ja, ik kan er nog steeds moeilijk bij.

Al moet ik zeggen dat ik later met Nederlandse vriendinnen erover sprak, en zij beide zeiden: wij geven EUR 25 voor een bruiloft. Vind ik ook wel weer heel zuinig. Echter, als wij ooit nog gaan trouwen, wordt het een destination wedding, aangezien we in Barcelona wonen. Mijn schoonfamilie heeft het makkelijk, want iedereen woont om de hoek. Mijn mensen moeten allemaal een vliegticket en hotel betalen, dus dan vind ik het een ander verhaal.

Groot verschil dit dus.

4. Geboorte van kinderen

Nadat ik mijn stuk getikt had qua dit onderwerp, besefte ik me dat dit een compleet nieuwe post gaat worden. Zie hier.

5. Verjaardagcadeaus

Ik gok dat dit meer persoonlijk is dan traditie. Zelf vind ik het heel vervelend om iemand iets te geven wat hij of zij vervolgens niet leuk of mooi vindt en in de kast belandt. Ik informeer mezelf altijd voordat ik iets geef, of ik geef iets neutraals (plant, fles wijn, geld). Liever geef ik een persoonlijk cadeau, maar het wordt steeds moeilijker voor iedereen. de mens heeft tegenwoordig alles, dus wat geef je nog?

Na mijn verjaardag (en weer iets te hebben gekregen wat 3 maten te groot is en dus in de kast ligt) sprak ik een vriendin. Zij hoorde het vaker, mensen die gewoon iets geven wat ze uit de lucht grijpen. Het gaat er niet om of degene iets leuk vindt, maar dat er iets wordt gegeven. Nou ja, op die manier hebben wij thuis een halve kast vol met aankopen die liggen te liggen. Ding is dat je het ook niet over je corazon (Spaans voor hart) kan verkrijgen om het weg te pleuren.

Hier gaat het om het gebaar dat je iets geeft, terwijl het op mij overkomt als een soort van ongeïnteresseerd? En dan die pokerface bij het cadeautjes uitpakken. Oooooooh wat superlief, ja een pyjama is altijd goed (ik kan er alleen 3 keer in, dus ga ‘m niet dragen).

Jongens, ik vind het toch zo zonde van de poen.

Resume, en reflectie

Na het tikken van dit stuk, las ik er nog eens overheen en besef ik me dat, het meeste, eigenlijk niets te maken heeft met cultuur. Meer met persoonlijke voorkeur. Mijn familie speelt geen rol meer in mijn leven, maar ik herinner me ook van vroeger dat:

  • de deur in Brabant altijd open stond (bij mijn tantes, niet bij ons, daar waren mijn ouders niet van). Werd het laat na een feestje? Dan crashte je bij mijn oom en tante in het centrum, was geen punt. Had ik tijd over tussen school en de bus? Ik ging naar oma toe, bleef daar soms eten en als ik laat uit was en vroeg weer naar school moest – zelfs soms slapen
  • waar ons, ons kent, wordt nu eenmaal onder elkaar uitgenodigd en met de beste intenties
  • qua huwelijkscadeaus is het wel écht een cultuurverschil
  • het onderwerp ‘cadeaus geven’ is echt heel persoonlijk. Ik herinner me in Nederland ook dat ik vroeger shit kreeg (sorry) waar ik verder niks mee deed. Dan hadden de gevers gewoon meer plezier in het samenstellen, dan dat ze erbij stil stonden of ik het leuk vond. Wel werd je dan als ondankbaar gezien als je het niet leuk vond. Ja, wat wil de mens nu he?

Overigens zijn er natuurlijk legio aan cultuurverschillen tussen Spanje en Nederland. Ik meen dat ik 2 jaar geleden al eens iets schreef toen ik hier net woonde. Die post heb je van me tegoed!