Deze post ging oorspronkelijk over 3 Billies in mijn leven. Het deed me denken aan Julio iglesias met zijn nummer ‘To all the girls I have loved before’. Nu wil ik niet zover gaan qua Billy’s, maar toen ik er gisteren bij stil stond, zijn er best wat Billy’s in mijn leven. Muzikaal gezien dan, want ik ben met een Spanjaard wiens naam verreweg blijft van Billy en qua vrienden- en kennissen ken ik zelfs geen Billy. En nu typ ik de naam zo vaak dat het een rare naam wordt. Afijn, al schrijvende kreeg ‘mijn’ eerste Billy toch behoorlijk veel ruimte op papier, dus beperk ik dit stukje tot ‘Ode aan ‘de Billies’ in mijn leven: Billy Joel.’
Mijn favorieten van Billy Joel
Eerste nummer wat me te binnen schiet is (I don’t care what you say anymore, this is) ‘My life’. Maar (William Martin) ‘Billy’ Joel staat natuurlijk bekend om zijn hit ‘Piano man’. Zijn repertoire omvat way more, dus laten we eens kijken. Mijn elpeekast afgaande in mijn hoofd, kom ik tot de conclusie (eeeen keer trek je de conclusie) dat ik geen plaat van de beste man heb. Zal zijn omdat ik die nooit tegenkom. Of als ik ‘m tegenkom, er geen (voor mij) bekende nummers opstaan. Ja, dan laat ik platen liggen.
Ode aan ‘de Billies’ in mijn leven: Billy Joel
‘Piano Man’, uit 1973. Ik had geen idee dat dit nummer al zo oud is. Oud ja, maar ’73? Nee. Grappig feitje ook wel: ik dacht altijd dat hier een vrouwenstem achterzat. Ja, luister het maar eens zonder de voorkennis dat het wordt gezongen door een man. Lijkt toch op een vrouwenstem? Sterker nog: heel lang dacht ik dat hij een vrouw was. Vanwege de naam, denk ik. Anyway, ‘Piano Man’ is zijn grootste hit. En schitterend, maar niet mijn lievelings. Wel een Top2000-moment, want daar staat ‘ie uiteraard in.
We gaan verder met zijn repertoire.
Ja natuurlijk, ‘Uptown Girl’ uit 1983. Phoe, 10 (!) jaar na ‘Piano Man’, holymoly. Ja, nu mag je me kruisigen (IIIIIIII crusifyyyyy), maar ik werd geïntroduceerd met ‘Uptown Girl’ door een boyband genaamd Westlife. Weet nog dat ik het een irritant nummer vond, en aangezien ik er als tiener niet echt bij stilstond dat de jongens niet zelf op dit nummer waren gekomen, deed ik er verder geen onderzoek naar. Wat jaren later kwam ik erachter dat het nummer uit de pen van Billy Joel kwam. Ook toen vond ik er verder niet veel aan, en tot op de dag van vandaag heeft Billy Joel voor mij betere nummers. Je kan echter niet over Joel schrijven, zonder een mention naar ‘Uptown Girl’.
En goed, hier komt de clip: (die ik wel tof vind)
‘I just want someone that I can talk to, I love you just the way you are’
BIlly joel – just the way you are (1977)
‘Just the way you are’ is zo’n nummer dat me meer bij de lurven grijpt. De huidige generatie, oma spreekt, denkt bij deze titel volgens mij direct aan Bruno Mars. Sterker nog: tik de titel in online en de eerste hit is Bruno Mars, waarna Billy Joel volgt. Pffff. Niks ten nadele van Bruno hoor, maar hallo: Mr. Joel first please. ‘Just the way you are’ komt uit 1977 en ook van dit nummer had ik geen idee dat het zo oud is. And yet, I haven’t aged a day ;).
Even the song’s iconic vocal backdrop was imitated almost identically by Billy Joel and producer Phil Ramone’s 1977 hit, “Just the Way You Are”.
Laatst hoorde ik ‘m en viel me de melodie op, of liever gezegd de synthesizer (denk ik). Ik dacht direct aan ‘I’m not in love’ van 10 CC, maar dat is weer een andere post waard.
Goed, dan naar mijn knallers als het aankomt op Billy Joel en daarvoor moet ik even op de ‘fast forward’-knop gaan zitten. Absoluut op 1 staat voor mij namelijk ‘The river of dreams’ uit 1993. Ik gok dat ik Billy Joel echt ben gaan waarderen door dat nummer. Makes sense, want in 1993 werd ik me meer bewust van muziek. Ik was 6, maar thuis stond altijd de radio aan, dus muziek is mij met de paplepel ingegoten. Nu noemde ik eerder al ‘My life’. Fantastisch lekker ‘I don’t care, letterlijk, f*ck off’ nummer. Ik zeg: gedeelde nummer 1 met ‘River of dreams’, want ik kan niet kiezen en het is mijn feestje.
Zijn ook compleet andere nummers overigens. Onmogelijk om te kiezen.
Hoe zochten we destijds muziek op?
Weer naar iets heel anders: wooooohoooohoooo, for the longest time! ‘The longest time’ uit 1983 is ook van Joel, maar typisch een gevalletje ‘ik ken het, maar van wie is het?’ Hetzelfde geldt voor zijn nummer ‘Tell her about it’.
Nu maak ik die situatie wel vaker mee. Een nummer horen, en geen idee hebben wat de artiest of de titel is (hallo, Boz Scaggs), which makes me think about hoe we vroegâh achter namen en rugnummers van muziek kwamen. In mijn geval stond bij ons (in de Jordaan) van ’s ochtends vroeg totdat de laatste naar bed ging, de radio (GAGA!) aan en veelop op ‘ouwe lullen’ zenders. Noem een Radio 10 en Skyradio. Back in the day, moesten wij het verder doen met TellSell die ’s avonds overliep van de muziekreclames voor CD’s die ze wilden verkopen.
Kan me nog wel herinneren dat ik die reclames bijna op(vr)at, omdat ik wilde weten van wie dat nummer was waarin ze ‘Howwwww loooong has this been going on’ zongen. Ja, wist ik veel. Totdat er dan een lijstje met nummers voorbijkwam en er toevallig ‘Ace’ bij stond.
Hebbes. Later kon je liedjes downloaden via Kazaa en Limewire. Napster zat er nog voor, maar dat was iets na mijn tijd.
Ode aan ‘de Billies’ in mijn leven: Billy Joel
Er was geen Google, er waren geen smartphones (hahahahaha, er waren helemaal nog geen mobiele telefoons), er was geen Shazam wat je naast de tv kon houden. Dus ik zat, gok ik, elke dag voor de tv en dan kwamen die lijstjes en fragmenten weer. Dan hoorde ik het nummer, zag ik, als ik vlug genoeg was, de titel en wist ik het. Ik sloeg het blijkbaar allemaal op in mijn hersenpan, want ik kan me niet heugen dat ik met een kladblok voor de televisie zat.
Nu begrijp ik waar al mijn breincapaciteit heen is gegaan: muziek! Ja, makes sense. Ik herinner me ook zoveel lyrics dat ik weleens zeg dat ik zou willen dat ik ‘belangrijke’ dingen zo goed kon onthouden. Dan had ik al 3 universitaire studies succesvol afgerond. Muziek is iets wat me, al van kleins af aan, in de grip heeft en me nooit meer heeft losgelaten. Hier thuis krijg ik het label ‘obsessed’, zelf noem ik het liever enthousiast en gepassioneerd, maar mijn diepe connectie met muziek is lastig te begrijpen, als je dat zelf niet voelt.
Nu had ik eigenlijk nog twee Billy’s op de plank (cliffhanger ;)), but for today I will leave you with Billy Joel.
To be continued..