Een tijd geleden kreeg ik een ingeving over de muzikale Billies in mijn leven en schreef als eerste over Billy Joel. Er lagen nog twee andere Billies op de plank, maar mijn stuk over Billy Joel werd zo lang, dat ik besloot ze op te splitsen. Dus bij deze neem ik je mee in een beetje achtergrond van de tweede Billy in mijn leven, of eigenlijk is dit officieel mijn derde, want degene die nu plaats drie toebedeeld krijgt, staat eigenlijk op de tweede plaats. Ha, sorry, volg je ‘m nog ;). Maar hey, dit lied schoot me te binnen en als inspiratie omhoog komt, honoreer ik die. We duiken de sidestreet in die country muziek heet. Ode aan de Billies in mijn leven: Billy Ray Cyrus.
You can tell the world you never was my girl
BIlly ray cyrus – achy breaky heart (1992)
You can burn my clothes up when I’m gone
Or you can tell your friends just what a fool I’ve been
And laugh and joke about me on the phone.
Deze post staat dus al even te ‘concepteren’, terwijl deze grote hit van Billy Ray Cyrus toch wel tot mijn favorieten behoort. Echter had ik er zo weinig over te vertellen in vergelijking met (nooit vergelijken, nooooothing compares!) met de eerste Billy – Billy Joel, dat ik dacht: laat maar.
Happy Birthday to ya!
Toevallig kwam ‘ie net voorbij op Radio 10 en is het zijn verjaardag! De man is 64 geworden, en hoewel de meeste mensen, gok ik, tegenwoordig associëren met zijn succesvolle dochter, Miley, zet ik de spotlight vandaag op haar vader. Geen idee waarom, maar ik had het idee – hmm misschien vanwege het harmonieuze saamhorigheidsgevoel dat country muziek bij me oproept- dat zij echt zo’n all American cosy, ranch in Texas, gezellig familienest zouden hebben.
Thanksgiving, 4th of July, having coffee on the porch, Martha Stewart baking taferelen in de keuken. Hoezo vooroordelen, Sas?! Niets blijkt minder waar, want de familie heeft nogal een tumultueuze tijd achter de rug de afgelopen jaren. Zitten ook helemaal onder de tattoos, piercings and stuff. Bovendien is Billy na 100 jaar, in 2022, gescheiden van zijn vrouw. Van wie hij de twee kinderen uit haar vorige huwelijk blijkbaar ook had geadopteerd. One, big family, and although there seems to be a lot of respect – daar kwam verandering in toen Billy Ray aan het daten sloeg, en later trouwde (en ook weer scheidde) met een meid die zijn dochter had kunnen zijn.
Kop in ’t zand
Hach, z’n ‘Achy breaky hart’. Bleek er nogal ingeluisd te zijn, geen idee allemaal. Dochter Miley was er uiteraard allemaal niet zo happy mee. Zijn ex maakte het minder uit, want die was direct onder de pannen bij een acteur uit Prison Break (kennen we dat nog?). Enfin, we dwalen af. Laatste wat ik erover zeg is dat ik foto’s zag op zijn Instagram waarbij ik er meer voor vrees dat hij één of andere wazige cult is begonnen. Bluh. Cults zijn alleen ‘leuk’ in series. Zoals ‘The Following’ met Kevin Bacon. Gadsiedarrie eng.
Snel terugschakelen naar de studio muziek, want ik zie liever die ‘onschuldige’ versie van Cyrus uit 1992.
Gewoon kop in het zand, dat werkt hier prima.
Ode aan de Billies in mijn leven: Billy Ray Cyrus
Moet, nu het lied opstaat, ook direct denken aan de Spaanse versie van het lied ‘Mí pobre corazón’. Hoewel ik erop heb staan linedancen vorig jaar, stuit me zo’n Spaanse variant toch weer tegen de borst. Waarom moet dat in het Spaans? Zo komt het nooit goed met het Engelse niveau van de Spaanse bevolking – als ze toch maar lekker alles in hun eigen taal geserveerd krijgen. Maar dat is weer een ander verhaal. En een aardige generatiekloof, als je ziet welke leeftijdscategorie over het algemeen aan linedancing doet.
Zij kennen waarschijnlijk alleen maar de spaanse versie en het interesseert ze geen hol dat het origineel Engels is. Verstaan ze toch niet. Goed, einde monoloog, voordat mijn ’talenfrustratie’ het verder overneemt.
Don’t tell my heart, my achy breaky heart
BIlly ray cyrus – achy breaky heart (1992)
I just don’t think he’d understand
And if you tell my heart, my achy breaky heart
He might blow up and kill this man
Een van mijn favoriete country-nummers
Heb zelf goede herinneringen aan de countryhit uit 1992. Ik wil direct gaan linedancen als ik het hoor, het roept harmonie op en ik zie mezelf weer toen ik een jaar of 10 was. In de feestzaal (onderdeel van een café en restaurant) van mijn oom en tante in Brabant. Zij hadden cursussen, feestjes en carnaval en als wij op bezoek waren, en er vond zo’n les plaats, ging ik vaak kijken.
Dan was je ‘natuurlijk’ (want zo ging dat in Brabant) hartelijk welkom om ook mee te doen, dus dat deed ik. Deed het ook in mijn broek, maar wilde wel meedoen. En ik was ‘het nichtje van’ dus iedereen liep met me weg. Mensen wilden het me leren en waren heel welcoming. Een keer met carnaval was ik ook cowboy. Helemaal in denim, rode hoge Oilily-laarsjes eronder en volgens mij een print van een grote kat op mijn jeans. Cowboyhoed uit Disneyland Parijs en zo’n speelgoedrevolver in een holster. Voelde mezelf heel tof.
En extra tof tijdens linedancen. Vind ik ook mooi aan linedancing: met een paar stappen/1 choreografie kun je op veel liedjes meedoen, omdat country veelal hetzelfde ritme heeft. Er staat een rij (line), je stapt erin, volgt de groep en ‘hoort erbij’ en om maar even lekker cliché te eindigen: dat voelt toch fijn in het leven. Dat is uiteindelijk wat iedereen wil.