Spotten deed ik de elpee een keer of 3, had ‘m ook drie keer vast, om ‘m vervolgens ook weer 3 keer terug te zetten. Goed verhaal, lekker kort. De albumhoes pakte me, dat heb je soms in elpee-land. Het eerste nummer op de plaat ‘Going back to my roots’ zei me iets, maar ik hoorde er een vrouwenstem bij in mijn hoofd, dus dat is niet de versie van Richie Havens geweest. Zoals het de techniek in 2025 betaamt, en ik blijkbaar snel wilde ondervinden of ik meer van de man ken, tikte ik ‘Richie Havens’ in op Spotify en luisterde nummer 2 en 3. Ja, wel lekker! Echter, kocht ik een aantal maanden geleden al spontaan best een hoop elpees en gaf ik andere titels en artiesten de voorkeur. But here we go: Richie Havens’ Connections: een verrassende elpee vol met covers.
Albumhoes heeft dezelfde sfeer als..
De cover spreekt me aan, doet me denken aan ‘Tango in the Night’ van Fleetwood Mac (die ik overigens niet heb, maar wel een aantal keer in mijn handen had). Hoe dan ook, Richie Havens ging mee naar huis in april, omdat ik een andere plaat kocht in die zaak, en voelde: als ik die plaat koop, dan ‘moet’ deze ook mee.
Gisteravond besloot ik ‘m eindelijk te draaien, en wat IS dit een lekkere plaat. Dat ik weer denk: HOE heb ik deze plaat niet eerder gedraaid. Nou, je moet weten dat ik niet gewoon elke minuut van de dag ‘in the mood’ (for dancinnnng, romaaaanciiing) ben voor een elpee. Voor een plaat heb ik rust nodig. Geen ruis, eigenlijk een leeg huis. En dat heb ik nooit. Ik moet het echt even voelen: oké, tijd voor een elpee en dan nog kiezen welke.
Intuïtief kies ik er een, wat gisteren eerst ‘World Machine’ van Level 42 werd (oh, wat was dat concert GAAF!) en daarna reikte mijn hand naar de plaat van Richie Havens. Echt perfect met de ondergaande zon, beetje koken (wie ben ik?!), mijn dochter spelende op het terras, een glas rode wijn en mezelf. Heerlijk.
Richie Havens’ Connections: een verrassende elpee vol met covers
‘Going back to my roots’ waar ook de titel van de elpee vandaan komt, blijkt origineel niet van Havens te zijn, maar van Lamont Dozier in 1977. Echter, coverde Odissey het nummer in 1981 – dompelden het onder in een discomix – en dat is waarvan ik ‘Going back to my roots’. Dat werd namelijk een slamming hit en dan krijg je het dat andere versies (en zelfs het origineel) in de vergetelheid raken. Richie Havens coverde het nummer in 1980, maar het is dus niet raar dat ik twijfelde aan de oorspronkelijke versie. Fijn.
Zet ‘Going back to my roots’ in de versie van Odissey trouwens in, en ik denk direct aan ‘Ain’t nobody’ van Chaka Khan uit 1983. Een paar seconden erbij hoor ik ‘Conga’ van Gloria Estefan. Estefan kwam uiteraard in de ’90s met ‘Conga’ dus heeft het wellicht gesampled. Ja, denk dat dit mijn favoriete hobby is. Dit soort akkoordjes, riffjes, samples, stukjes herkennen en uitzoeken of ze iets met elkaar te maken hebben.
Let me see of ze iets met elkaar te maken hebben
—
Niets over bekend, maar zoals het met alle liedjes uit dezelfde periode gaat, is de industrie uiteindelijk klein en de kans dat er wordt gesampled aanzienlijk. Love it!
Door naar de volgende. Alle nummers op dit album zijn overigens covers, maar daar had ik geen idee van. Neem het nummer ‘We’ve got tonight’ (who needs tomorrow). Het zette in, en ik dacht: die ken ik! De vraag is van wie?
Het origineel blijkt uit 1978 te komen van Bob Seger, en aangezien ik uit ’86 kom, leek het me onwaarschijnlijk dat ik het lied zo heb leren kennen. Een paar kliks verder lees ik dat Kenny Rogers het coverde met ‘My baby takes the morning train’ zangeres Sheena Easton. Ook toen ik die opzette herkende ik het niet.
Sloom K-nummer
Ik blijk het te kennen als hit uit 2002 (ja, echt) toen Boyzones’ Ronan Keating het coverde met ene Jeannette Biedermann? Whoever that may be. Ze heeft in ieder geval een Duitse achternaam, HA. (heb ik ook – half).
Anyway, vond het destijds een sloom K-nummer en heb er verder weinig over te zeggen. Goh, dat mocht ook eens tijd worden ;). Echter, als ik dan het originele nummer hoor van Bob Seger and the Silver Bullet Band, hoor ik verdorie meteen ‘Let it be’ en ‘The Sweetest Thing’ van U2 in de eerste seconden. Zo werkt het dus in mijn hersenpan!
De volgende die me opviel was ‘Dreams’ van Fleetwood Mac, wat me enigszins opjutte, omdat ik me de titel van het nummer niet meer kon herinneren. ‘Now, here you go again, you say…’. Ja, het is Fleetwood Mac, heel erg bekend, al dan niet het bekendste nummer, maar verdorie, WAT IS DE TITEL?! Ik zat maar met ‘Go your own way’ in mijn hoofd, wat het overduidelijk niet is. Goed, ‘Dreams’ dus. Richie Havens giet het in een iets ander jasje, en ik moet zeggen dat ik de lyrics beter versta wanneer hij ze zingt.
Eén van mijn favoriete films!
Ontdekte zelfs nog een nummer dat ik uit één van mijn favoriete films ‘The Holiday’ herken. ‘Darling you, champagne’, wat uiteindelijk ‘Darling, you send me……’ blijkt te zijn. Geen idee dat het van Richie Havens is, al ben ik me daar niet 100% zeker van, dus dat ga ik even opzoeken. Mijn intuïtie klopte weer: het is van Sam Cooke uit – houd je vast- 1957! Dit moet het, tot nu toe, oudste nummer zijn dat ik hier ooit heb uitgelicht, maar het feit is wel dat het op de soundtrack van The Holiday staat, in de laatste scène op New Year’s Eve waarin iedereen helemaal happy met elkaar danst.
Verwachtte dit nummer helemaal niet op dit album, dus je kunt je mijn verraste gezicht indenken, terwijl ik stond te koken.
Vooral dat ik de lyrics totaal bij het verkeerde einde had, maar hey: in The Holiday is het ingezongen door een vrouw. Kom er nu achter dat de versie op de soundtrack van Aretha Franklin is. Komt uit 1968 en is één van de meest populaire covers van het nummer.
Bedriegt mijn gehoor me toch niet ;). Kan concluderen dat dit deze elpee, Richie Havens – Connections, me uitermate verrast heeft!
On to the next one.