Twee iconen die ik nooit ‘live’ heb meegemaakt, maar die toch een significante rol zijn gaan spelen in mijn muzikale leven. Ik heb het over Freddy Mercury en David Bowie. Hoe kom ik nu weer ineens op deze twee mannen, denk jij? Ik zat de DVD van Live Aid te kijken en daar stonden ze ineens aan het einde: met zijn tweeën op het podium. Alsof ik een Fata Morgana zag. De enige keer dat ik Freddy Mercury ‘zag’ was in Madame Tussauds in Londen. Tja, hij ging in 1991 met de muziek mee, en David Bowie overleed in 2016. En vandaar: vandaag is het 10 jaar geleden dat David Bowie overleed.
David Bowie heb ik altijd met dubieuze sfeer geassocieerd en ik denk dat ik hem voor het eerst opmerkte in de Duitse film ‘Christiane F – Wir Kinder vom Bahnhof Zoo’ waarin hij ‘Heroes’ live zong. Hij is niet bepaald aantrekkelijk in die video, maar hij heeft het mysterieuze, underground, “mag niet, is gevaarlijk” sfeertje om hem heen hangen. Exact als de film eigenlijk, die me, in alle eerlijkheid, voor een groot deel naar Berlijn trok.
Boy, kwam ik bedrogen uit, want nee, de fascinerende scene uit de ’70s is niet meer. Voor zover die fascinerend te noemen was, meer een sfeer van vuil en armoe overal. Maar mijn fascinatie voor Bowie startte daar dus. Ik heb altijd een stuk of 5 lievelingsliedjes van hem gehad, en natuurlijk: als hij ooit live komt optreden, gaan we er naartoe. Aldus, met mijn vriendin die net zo gek is op oude muziek als ik.
David Bowie IS niet meer
Maar helaas, in januari 2016 was het over met de pret. Bowie werd gegrepen door de grote K. Ik herinner me nog dat ik in Nederland was. Mijn slaapkamer stamt, net als mijn muzieksmaak, uit het stenen tijdperk en ik heb geen Wifi. Dus het eerste wat ik las toen ik mijn telefoon aangooide, was van alle kanten dat David Bowie het loodje had gelegd.
Ja, ik ben wel eens beter opgestaan..
De week erop toog ik met een vriend naar Groningen, want daar stond zijn tentoonstelling David Bowie IS. Und das war es.
Naar Bowie luister ik zeker niet elke dag, maar als ik bepaalde nummers hoor. Noem een ‘Let’s dance’, ‘China girl’ en ‘Heroes’…. here comes de melancholiek. Naar een tijd waarin ik zelf nog niet bestond, en wat echt niet zo glamorous geweest zal zijn, maar als ik die foto’s zie. Hem met iconen, en dus ook op het podium tijdens Live Aid met al die andere iconen, waaronder Freddie Mercury. Fantastisch.
Vandaag is het 10 jaar geleden dat David Bowie overleed
Platen van Bowie heb ik niet. Ja, de maxi-single van ‘Let’s dance’ die ik zomaar ergens kocht, vanwege het nummer. Heb pas sinds september 2024 een platenspeler. Nu zeg ik dat ik niks heb, maar ik vergeet even zijn duet met Mick Jagger ‘Dancing in the street’. In Londen gekocht en meer vanwege de hoes, dan vanwege het lied.
Wat me fascineert aan beide mannen is hun persoonlijkheid. Die ‘This is me and fu if you disagree’. Vooral met zijn Ziggy Stardust alter ego raakte ‘ie zowel mijn angst (laten we eerlijk zijn, hij is vrij scary), maar ook mijn nieuwsgierigheid. Hij is een icoon en zal altijd voort blijven leven. Is het niet in de harten van al zijn fans, dan is het door zijn knallers van nummers en überhaupt zijn leven – moet nu denken aan Queen’s – Who wants to live forever.
Take your bricks to Brixton
Ha, dat heb ik nu altijd al eens willen tikken! Vorige week waren we in Londen en terwijl we in een pub in Camden Town zaten, tegenover de statue van Amy Winehouse die ik glad vergeten ben te bezoeken, tikte ik David Bowie London Memorial in op mijn telefoon. Daar rolde een lijstje uit van elke scheet die de beste man ooit in Londen heeft gelaten en waarom je erheen moet als fan. Nu noem ik mezelf geen fan, maar dat monument wilde ik toch ook zien.
Al was het maar omdat het in de Londense wijk Brixton ‘staat’ (daar komt Bowie vandaan) en ik een stukkie wilde schrijven met take your brick(x) to Brixton. Gewoon, vond ik leuk.
Ik was onder de indruk van die wall. Het lijkt me ook goed voor de economie daar, want het zit echt op een verder nietszeggende straat tegenover het station.
Nu vind ik het toch weer apart (en afschuwelijk onrespectvol) om te zien hoe mensen over zo’n monument heenkalken. Blijkbaar hebben ze er daarom een glazen wand opgeplaatst, zodat mensen hun ding kunnen doen zonder de kunst te beschadigen. Zo ffcking zonde, allemaal handtekeningen over die art heengekrast.
Begrijp me niet verkeerd, ik ben een groot muziekliefhebber en ik weet dat David Bowie voor veel mensen some kind of god was en een god, die wil je eren (ok, dit klinkt raar), maar blijft van zo’n piece of art af, joh!
Goed, dit stuk ging initieel ook over Freddy Mercury, maar die hebben jullie van me tegoed!
Het origineel schreef ik op 25 mei 2019.