Hoi welkom. Mijn naam is Sascia en ik schrijf muziekstukken op modesk.nl. Ik weet niet meer hoe ik er vandaag op kwam, maar volgens mij is het door een vriend van me geweest die mijn podcast aan het luisteren was. Vandaag:
Het kwam hem ter oren dat ik niet bewust naar Crosby, Stills Nash & Young luister. Waardoor ik de muziek opzette, maar mijn geluid deed het niet. Ineens besloot ik dat ik nog een post wilde afmaken die ik een tijdje geleden heb geschreven en ja, daarvoor zette ik het geluid weer af.
Dank voor de inspiratie, Fred
Ik was daar een liedje aan het luisteren van Crosby Stills Nash & Young. Ik zette het geluid af om te schrijven, want ik kan me anders niet focussen als dan radio of muziek whatever loopt. Tenzij ik natuurlijk schrijf over het desbetreffende lied. Maar ik zette hem af. Ik schreef toen moest ik in mijn tekst dacht ik weer aan een liedje dus ik gooide dat erin via YouTube, maar dit is een ‘behind the scenes’ van Modesk en Motel Jukebox.
Ik wil niet per se dat als mensen, jij, de luisteraar, de lezer, op mijn… Mijn site is, op mijn blog is, in mijn stuk, mijn stuk leest, dat je dan gelinkt wordt naar een ding op YouTube waardoor je afgeleid wordt als lezer of als luisteraar. Dat wil ik dus niet. Nee, in dit geval is het lezer. Dus ik heb een apart kanaal op YouTube, Modesc, waarop ik een playlist heb.
Verkeerde kant op adverteren
Dus als ik iets op Modesk link naar YouTube, komt het in mijn playlist terecht. Dat je niet direct naar het algemene YouTube gaat. En ik ben weer echt nou, ja, ik adverteer de verkeerde kant op. Sommige mensen manifesteren de verkeerde kant op, ik adverteer de verkeerde kant op. Want ik werd dus stiekem op rechts afgeleid door de recommendations die je via YouTube krijgt.
En daardoor kwam ik op level 42. Ik ben vorig jaar naar het concert geweest van level 42 in Barcelona en het was echt geweldig Ik woon overigens in Spanje, dus laat ik je niet glamorous klinken dat ze pakt een vliegtuig naar Barcelona. Nee, voor mij is het glamorous als ik een vliegtuig pak om naar Nederland te gaan voor een concert.
Wat ik vorig jaar ook heb gedaan trouwens voor Duran Duran. Als die na 17 jaar weer in Nederland staan, ja, there is no hesitation, dus dan ga ik. Maar ik ben in juli, 12 juli geloof ik ook naar Level 42 geweest Het was fun fucking tasties. Bleep. En ja, ever since, Level 42 heeft een speciaal plekje in mijn hart en vooral Mark King uiteraard.
Level 42 en Mark King
De lead met zijn basgitaar met zijn riffjes en helemaal freaking amazing. Dus daarover ging ik in gesprek met een vriend van me op WhatsApp, of gesprek ik bedolf hem gewoon even onder drie dingen over Level 42. Het is niet zijn favoriete band, ook niet mijn favoriete band, maar wel echt een geweldig concert.
Goed van Level 42’s Love Games, een nummer van hen, ging ik door naar een documentaire. Top 2000 a Gogo, Nederland heeft kleine docu’s ‘The story behind the music’ , geloof ik dat het officieel heet. En die had een verhaaltje over Level 42, over Love Games, Mark King. Nou, echt raap me op, draag me weg.
Als die riffjes en die drums en die geweldig Hij kan alles met die gitaar van hem. En dan zingt hij er natuurlijk ook nog bij. Echt zo fantastisch. En alsof het zo moet zijn, zo moest het zijn, kwam ik ook ineens in die lijst De tweede, de next one up, was Elfaveel. Nou, Elfaveel vind ik ook fantastisch. Ik weet niet of je bekend bent met Alphaville.
Forever Young van Alphaville
Maar een Duitse band die het goed heeft gemaakt in de stage. En daarom zeggen ze ook alles in de documentaire Hebben ze alles naar Engels gegooid. …dat ik denk waarom? Maar ja, het is natuurlijk breder publiek. Niet de hele wereld houdt van het Duits, spreekt Duits, maar ik hou van de Duitse taal.
Niet van de grammatica, maar over het algemeen… …echt, ik glij meer van mijn stoel van Duits dan van Spaans. En ik woon in Spanje. Kun je nagaan. Maar ja ik werd dus heel erg enthousiast van dat filmpje. En als je dan ook die synthesizers en hoe die muziek allemaal gemaakt is. En hoe dan de muzikanten erover spreken…
Voor de meesten zal Alphaville bekend zijn door ‘Forever Young’. Excuseer ik nooit gezegd dat ik kon zingen. Ik kan het wel, maar niet zuiver.
Het verhaal achter ‘Big in Japan’ met een ‘kleine’ omweg
Maar, en een kleine disclaimer hierbij, ik ken niet het hele repertoire van Alphaville. Ik zeg steeds Alphaville. Alphaville. Ik moet ineens denken aan de Alpha Beta Zeta, een of ander sorority ding. En volgens mij Scream. Ja, volgens mij was het Scream of was het iets anders? Ik weet het niet meer. Maakt ook geen zak uit.
Waarom denk ik ineens weer aan een film? Nou ja dat is waar mijn brein naartoe gaat. Films en… Filmseries en muziek. Ja, Alphaville. Ik ken niet het hele repertoire. Maar om de een of andere manier… Ja, heb ik toch echt een lievelingslied van ze tot nu toe. En dat is Big in Japan.
Nou ja, dat dus Big in Japan. Wellicht rinkelt het een belletje? Dat klinkt toch lekkerder in het Engels. Perhaps it rings a bell. Oh god nou moet ik denken aan… Ring my bell, ring my bell, my bell, tingelingeling.
Kleine sidestreet naar Aniet
Ja, dat is gewoon Anita Ward. …naar het schijnt. Ik wist niet wie de artiest was die dit had gezongen. Met het nummer Ring My Bell kwam dat natuurlijk veel beter. Maar ja, ik moest daar ineens ontzettend aan denken. Anyway, ik zit dus hier aan de Making of Big in Japan te kijken. En er zijn blijkbaar twee delen En ik heb het tweede deel nog niet eens gehoord gezien.
Maar ik voelde gewoon en dacht, oh my god. Echt, verspreid het evangelie. They’re behind the scenes van muziek. Oh, fantastisch. Ik ben dus aardig van de lyrics, maar, en het is ook best wel een inside joke met een Pellina-vriend, met een vriend in Berlijn van mij, dat we elkaar vrij regelmatig een lyric sturen via WhatsApp.
Dat we elkaar vrij regelmatig een lyric sturen. En vaak is dat ook, you’re only big in Japan. And ‘pay and I’ll sleep by your side’. Maar generally heb ik nooit de lyrics opgezocht en ik heb ook nooit opgezocht van waar gaat dit lied eigenlijk over? En echt, het leek wel gewoon alsof een klap in mijn gezicht kreeg toen Marion Gold, de leadzanger van Alphaville, ineens zei van het gaat over de drugscene in Berlin.
Gobsmacked
En ik denk, hé? Nou, ik vond het toch echt wel bizar dat ik als zo’n grote Berlijn-lover en vooral van die… Ja, dit gaat weer heel raar klinken, maar van die scene in Berlijn. En met de scene in Berlijn bedoel ik de 70’s, de 80’s dat iedereen verslaafd was en iedereen vies liep te doen achter baan of tol.
Dat is soms natuurlijk onbekend. Ik bedoel neem een film Christiane F. We are kinder van Bahnhof Zoll. En nog steeds als je nou weer deze naar Heutzutage, om het even halfdeutsch te houden Als je nu naar Bahnhof Zoll gaat, dan zie je ook nog gewoon de rotzooi en de gore lucht. En ja, vreselijk. Er zijn denk ik nu ergere stations in Berlijn Maar Bane of the Soul is toch echt wel een hele…
Er zijn zoveel artiesten die er ook naar refereren. Ook U2, ook David Bowie uiteraard Nou ja, eigenlijk alles wat in Berlijn is opgenomen rond die tijd, dat gaat daar volgens mij allemaal over, maar ik was echt helemaal gobsmacked toen Marion Gold, de leadzanger, ineens vertelde van… Ja, het gaat over de Drogen-Szene.
Over de Duitse taal
Nou ja, hij zei de drugscene, want op de een of andere manier gokt dat het voor het documentaire is geweest en dat niet iedereen gediend is van Duits. Wir verstehen ja nicht alle Deutsch. Dus ik denk dat Marian Gold, nou betwijfel ik of het zijn echte naam is, ik ga het zo eens opzoeken. Maar ik denk het eigenlijk wel.
Ja, ik vond het toch heel bijzonder dat hij dat ineens zei. Maar ja, ook in het Engels. Ik hou nou helemaal van de Duitse taal en ik vind dan niet dat iedereen moet ‘verengelsen’, maar ja, dat moeten die artiesten natuurlijk wel. Toen en nu nog steeds, want ja, de hele wereld verstaat Engels. En ja net als Duits en net als Spaans. Spaans is natuurlijk een grotere taal een sterkere taal.
Contradictie
Ik zit hier juist altijd te pleiten dat meer mensen Engels moeten leren want, puntje, puntje, puntje dan wordt het leven makkelijker. Maar in Duitsland denk ik dan weer van, ja, mensen moeten gewoon Duits leren. Maar ja, dat komt gewoon omdat ik Duits een toffe taal vind. Anyway, wie ook immer, afgezien van het feit dat de elf er veel in die docu alles in het Engels deed, het leek echt alsof ik een klap in mijn gezicht kreeg.
Van, hé? Dat gaat echt over de droggentijnen in Berlijn? In Berlijn? Echt what the hell? Ik schreeuwde het ook echt uit en dacht ja, ik had het ook kunnen weten. Bedoel tja… de tekst verraadt het ook wel een klein beetje, maar ja letterlijk als je Big in Japan door de geweldige zoekmachine haalt, dan krijg je ook tells about a couple of lovers trying to get off heroin, trying to get off heroin.
Berlijn
‘They both imagine how great it would be to love without the drug. No steel, no client, no ice age in the pupil. Real emotions, true worlds.’ En dan krijg je dus ook het verhaal dat ‘until nowadays, Berlin Station Zoo, is an important meeting place for junkies’. Maar het allermooiste vind ik dus dat Marian Gold midden in het lied ook een zin heeft die ik nog nooit zo bewust heb gehoord als vandaag.
Ik ga er ook met mijn pen op mijn notitieboekje van hameren. En dat ik dat toch nooit heb gehoord? Ja, zo gek.
Hij zingt letterlijk, ‘shall I stay here at the zoo?’ En dat was echt, die zing ik altijd met volle borst mee. En vandaag dacht ik ineens, de zoo, Bahnhof Zoo. Ja, dat je ook weer denkt, onder welke steen heb jij gelegen, Theuerzeit? Theuerzeit is mijn achternaam. Maar ja, dat was echt zo bijzonder.
SO36 Kreuzberg
Overigens komt hun album ‘Forever Young’ uit 1984. Hij heeft het volgens mij niet geweldig fantastisch gedaan. Maar big in Japan is trouwens ook een beetje een grapje. Want ja big in Japan. I’m only big in Japan. Zo gein ik er ook over met die vriend van me. Je mag dan thuis of in je eigen land of waar dan ook niet populair zijn, maar you’re big in Japan. I’m only big in Japan. Want Japan is zo ver weg. Dat is ook de achtergrond van dit album en van dit lied. Het is zo ver weg kunnen mensen toch niet controleren, dus I’m big in Japan. Dat is gewoon een gezegde. Maar echt, ik vind het zo bizar. Ik haal mijn informatie natuurlijk ook van muziekbronnen die meer weten dan ik.
Maar ik kan daar zo enthousiast van worden als ik dan dit soort dingen lees van Marion Gould, was ook in 1977, kwam die best wel vaak in Studio 54 wil ik zeggen, maar dat was natuurlijk in de US. Maar hij kwam in de SO36 in Kreuzberg in Berlijn en daar kwam hij omdat hij hoopte dat hij David Bowie tegen zou komen.
Holly Johnson
Bowie zou in Berlijn zijn om af te kicken van de drugs. Maar er was blijkbaar ook iemand daar in die club die verkocht independent material uit de US en de UK. En toen kocht de leadzanger van Alphaville dus een album, named ‘Big in Japan’. Nou ja, dat betekende dus letterlijk van, je mag niet veel zijn hier, maar I’m big in Japan.
En wat ik eerder zei, dat kunnen ze toch niet nagaan dus ach, waarom zou je het niet zeggen? Dus dat vond hij toen fantastisch met je. Hij zegt letterlijk, anyway, ’that statement fit perfectly to the story of the couple of lovers. So I used it for the refrain of the song’. Maar het is dus het geinigste ooit althans voor muziekfans voor muziekaficionados net als ik.
Het blijkt dus dat het album wat Marion Gold toen kocht, ‘Big in Japan’, dat dat dus van een soloartiest was. Holly Johnson. Die kende die verder niet. Maar toen dus ‘Big in Japan’ uitkwam. Toen stond… ‘Relax (don’t do it)’ van Frankie Goes To Hollywood stond op nummer 1 en Alphaville had er moeite mee om ze te verslaan.
FGTH
Ik weet niet helemaal zeker of ze ze nou hebben verslaan, ik het me eigenlijk niet voorstellen, want ‘Relax, (Don’t Do It) van Frankie Goes To Hollywood was mega populair. En natuurlijk vooral in de gayscene. Maar ja, het bleek dus dat Holly Johnson, waarvan hij dus dat album had gekocht, dat is natuurlijk de leadsinger van Frankie Goes To Hollywood.
Dus dat is wel echt heel erg toevallig allemaal weer. Ik als muziekliefhebber vind het dan ook echt helemaal heerlijk om dus hierover te lezen. En er daarna weer naar jullie te communiceren. Een verhaaltje erover te vertellen. En dat de eter in te smijten. Ja, dat ‘Big in Japan’ gewoon helemaal niks met Japan te doen heeft.
Maar echt gewoon het autobiografisch is voor de tijd van Marion Gold himself in West-Berlijn in de late jaren zeventig. Met de drugscene en weet ik veel. Dat je dan kan denken ‘Oh, het gaat over Japan’. Nee, het gaat helemaal niet over Japan. Het is gewoon een uitdrukking.
Echt te grappig.
Had ik het er dus net over dat ik niet wist of ze ‘Relax’ van Frankie Goes to Hollywood eruit uit de charts hadden geveegd. Maar dat hebben ze dus wel. Ja, op nummer 1 kwam ‘Big in Japan’ binnen. En ja, de leadzanger van Alphaville vond het natuurlijk echt helemaal te grappig, want inderdaad Holly Johnson van de band Big in Japan en Holly Johnson van Frankie Goes to Hollywood.
Ze kenden elkaar niet. Hij zegt ook letterlijk, ‘we never got to talk to each other. We never got to speak to him. But he must have wondered, who is this German group with a song named after my band?’ Ja, ik vind dit zo’n grappige coincidence allemaal. Het verbaast me ook dat ik er nog nooit… Serieus ik heb natuurlijk op Modesk zoveel geschreven over muziek, maar ik geloof niet dat ik ooit over ‘Big in Japan’ heb geschreven Ik verbaas mezelf weer.
Dat houdt het ook spannend. Als je jezelf blijft verbazen op een goede manier. Ik zal zo eens even kijken. En dan zeg ik voor jullie, tot de volgende. Dankjewel voor het luisteren.
Doei!