It all began.. (wie moet bij hierbij ook aan Bridget Jones’ Diary denken?) toen ik een plaat van Albert West kocht in de kringloop hier in Vilanova. Nu denk jij: ja typische artiest die je in een kringloopbak vindt, toch?
Ja, kan zijn. In Nederland, maar hier in Spanje is het naar mijn idee iets minder voor de hand liggend.
Ik voelde me directemente aangetrokken tot de hoes van de plaat. In het speciaal door de lamp, want zoiets, of zelfs precies die, hadden m’n ouders ook.
Albert West
Papa en mama zijn er niet meer, maar de design imprint heb ik van ze, of eigenlijk m’n moeder, overgenomen. Die had een neus voor mooie spullen, en struinde Markplaats af totdat ze een mooi designkoopje vond.
Enfin, ik had een vriend op videocall en liet hem de plaat zien. ‘Oh dat kan best eens wat zijn! ‘80s plaat, hmm, ik zou ‘m meenemen’ klonk het aan de andere kant.
Tja, voor 1 euro. Al is het alleen vanwege de hoes! Dus hij ging mee, twee keer gedraaid waarna ‘ie nu in de elpeekast staat te shinen, vanwege die lamp op de hoes. Ja, ik viel compleet voor die hoes!
Trip down memory lane door een elpee in de kringloop
Nadat diezelfde vriend me deze week twee keer vroeg of ik die plaat nog eens had beluisterd, bedacht ik me dat ik toch wilde opzoeken whether or not ik goed had gezien dat de lamp op de hoes inderdaad dat designstuk was!
Wist alleen de naam van de plaat niet meer, dus zoeken. Eerste hit was raak, maar als je een artiest opzoekt, krijg je ook altijd andere suggesties.. Stiekem leef ik daarvoor!
Ineens schoot ‘…is this the way to Amarillo?’ in m’n hoofd en was dat in mijn hoofd ook hélemaal Albert West. Het bleek Tony Christie, maar er bestaat wel een duet tussen die twee. Echt zo’n guilty pleasure en als ik dan eenmaal bezig ben..
Let your love flow
Meteen was ik weer een jaar of 12 en stond ik naast de stereotoren, achter de bar in het café-restaurant van m’n oom en tante in Brabant. Kom zelf uit de Randstad, maar mijn familie zat allemaal in Brabant, dus die bezochten we regelmatig. Ik herinner me een stoffige stereotoren met een shitload aan CD’s. Denk aan Ultimate Lovesongs, Knuffelrock, Elvis, allemaal van die ouwe TellSell-muziek. Vroeger kon ik ook uren achter de tv spenderen om al die Tell Sell-nummers op te zoeken en te luisteren. Al kan ik me niet meer herinneren hoe ik dat deed, want zo makkelijk was dat niet toentertijd.
Anyway, van ‘Amarillo’ dacht ik aan ‘Like a rhinestone cowboy’ van, zo blijkt, Glenn Campbell en daarna kwam ‘Baby makes her blue jeans talk’ bij me op. Geen idee van wie dat nummer nu ook alweer is. Dacht van een of andere intelligente country-artiest, maar niets bleek minder waar. Het nummer is van Dr. Hook. Doe ik Dr. Hook nu te kort? Op de een of andere wijze heb ik een rare indruk van die band. Blijken ze dus één van mijn favoriete country nummers geschreven te hebben: ‘Baby makes her blue jeans talk’. Dit nummer heb ik ook ongetwijfeld leren kennen door een line-dance les in dat cafe-restaurant van mijn familie.
Memories.
Daar ken ik eigenlijk al mijn ’70s ‘rare’ muziek/guilty pleasures van. What defines a ‘guilty pleasure’? Door al die heerlijke CD’s waarvan ik alle titels en klanken heb opgezogen (behalve de artiesten). Van Dr. Hook is het natuurlijk een klein paadje naar The Bellamy Brothers met ‘Let your love flow’, en ik moest ook aan ‘Achy, breaky heart’ van Billy Ray Cyrus denken.
Over Billy Ray schreef ik bovenstaande post, dus ik stel voor dat je die nu vooral gaat lezen. Dan ga ik in voorbereiding tot de volgende post, want de volgende brand alweer in mijn vingers.
Liefde!
En ook liefde voor de openingsscène waaraan ik aan het begin van deze post refereerde. Wil ‘m je niet onthouden: