‘It’s been 7 hours and 15 days….’ De intro van Nothing compares 2 U van Sinead O’Connor overvalt me altijd. Het zet alles even stil, en ik sta meteen in mijn Rotterdam (ik kom overigens uit Schiedam) van de jaren ’90. Ik zie het centrum van de stad, donker, koud, herfst, winter, sneeuw en de ruik de warme geuren en kleuren van de Bijenkorf. Voor degenen die de Bijenkorf niks zegt; dit is sinds jaar en dag het luxe warenhuis van Nederland, dat mijn moeder en ik vroeger regelmatig bezochten. Mijn Rotterdam van de jaren ’90 heeft een soundtrack, laat me je meenemen.
Hoor je ‘m al, de piano en de strijkers..
Mijn soundtrack vol vrouwelijke artiesten
Warmte, heerlijke geuren, schitterende stoffen, designermode en fijne momenten met mama in de Bijenkorf. En zelfs de muziek was sfeerbepalend. Die muziek vertraagde alles, en maakte dat ik in die warme winkel wilde blijven. Denkende aan ‘Nothing compares 2 U’ hoor ik meteen Sade’s ‘Smooth Operator’ and ‘I love your smile’ van Shanice in mijn hoofd. Celine Dion kwam ook regelmatig voorbij, wellicht is ‘Because you loved me’ ook van rond die tijd?
Hoe dan ook, de Bij zal een stel goede CD’s hebben gehad, want al die nummers zijn voor mij onlosmakelijk verbonden met de sfeer en een gevoel van warmte. Ook Lisa Stansfield met haar ‘All around the world’ past helemaal in deze sfeer. Hoor ik de intro van één van deze nummers, dan sta ik weer in de Bijenkorf.
Mijn Rotterdam van de jaren ’90 had een soundtrack
Ik zie mezelf daar weer helemaal lopen, aan mama’s hand. Het kan natuurlijk ook zo zijn dat ik het me allemaal heb ingebeeld, ik heb mama nooit gevraagd of mijn herinnering eigenlijk klopt. Maar wat zou het, het brengt me weer helemaal terug naar fijnheid.
We dronken koffie bij het Modecafé (althans mama, ik lustte nog geen koffie) en ik liep aan mama’s hand, terwijl zij zich liet inspireren door nieuwe collecties en door nieuwe stoffen van ESCADA, Claudia Sträter en Max Mara streek.
De geur van de Bijenkorf, de klank van Sinéad O’Connor en mijn Rotterdam
Heb trouwens nooit geweten dat ‘Nothing compares 2 U’ door wijlen Prince werd geschreven. Hij bracht het uit, maar zijn versie raakte het publiek niet. Toen Sinead er haar melancholie overheen druppelde, werd het nummer wereldberoemd. Overigens bleken die twee ook niet altijd even goed met elkaar te zijn geweest, maar dat is geen uitzondering in artiestenland. Echt weten zullen we het nooit, aangezien ze beiden niet meer onder ons zijn. Prince stierf in 2016 en Sinead inmiddels ook, in juli 2023.
Helaas is mijn moeder er sinds 2020 ook niet meer, maar gelukkig heb ik de muziek en herinneringen nog. Bizar dat het lied uitkwam toen ik 4 was, en ik erover schrijf nu ik 39 ben. Dat is wat muziek doet: maakt niet uit in welk jaar een lied is uitgebracht, we plakken het vaak aan onze eigen tijd en situatie.
Zo krachtig, onlosmakelijk verbonden aan een bepaalde periode in mijn leven. In dit geval aan herinneringen met mama. Terwijl ik dit schrijf, sta ik gewoon weer in het centrum en zie ik de Bijenkorf met haar lichtjes en warmte.
Rotterdam is zo veranderd, maar deze herinneringen blijven.
En nu ben ik benieuwd: welk nummer brengt jou in één melodie terug naar een plek uit je jeugd? Een straat, een stad, een vakantie, een geur of een persoon die je nooit bent vergeten?
Beluister ook eens mijn podcast: Motel Jukebox by Sascia. Elke week een nieuwe aflevering over een nummer of artiest.