Tja, dit soort dingen are bound to happen als je ineens om 4:09 uur naar het plafond ligt te staren. Besloot op te staan en dan zet ik altijd Radio 10 aan. Daar klonk vrijwel direct ‘Dancing in the street’ van David Bowie en Mick Jagger. Valt me meteen in dat ik die elpee zowaar dubbel heb, maar nog nooit heb gedraaid. Had ik dat wel gedaan, had ik deze verrassende associatie waarschijnlijk eerder gemaakt. En daar was de muzikale inspiratie: hoe ‘Dancing in the Street’ en ‘It Takes Two’ hetzelfde Motown-DNA delen
Terwijl het koffieapparaat stond te pruttelen, en het nummer vorderde, hoorde ik het opeens! Mijn brein begon: ‘It takes two, baby, it takes two – me and you!’ Voelde meteen de onbeheersbare drang om de artiest op te zoeken en mijn hart begon sneller te slaan. De muzikale klik was er.
Dancing in the street
‘Dancing in the street’ ken ik van Bowie en Jagger uit 1985, maar het origineel stamt uit 1964. Schitterend, ik had geen idee, maar is dus geschreven door Martha and the Vandellas. Zegt me niets, maar gezien het jaartal is het logisch dat ik deze versie niet ken. Mijn broek zakt helemaal af nu ik lees dat Marvin Gaye heeft meegeschreven aan dit lied. Nu valt het ook op zijn plek dat ik ‘Dancing in the street’ en ‘It takes two’ met elkaar associeer, want de laatste is van Marvin Gaye en ene Kim Weston. Prachtige MoTown-sound.
Overigens dacht ik ook tijdens de intro van ‘Dancing in the street’ een paar seconden aan de groep The Pasadenas met hun nummer ‘Right on’. Dat roept precies eenzelfde soort gezelligheid en energie bij me op.
Talloze keren is ‘Dancing…’ gecovered, maar Bowie en Jagger haalden een nummer 1 positie met hun versie.
Hoe ‘Dancing in the Street’ en ‘It Takes Two’ hetzelfde Motown-DNA delen
Dan over naar ‘It takes two’. Krijgt twee grote resultaten: een rapnummer waar ik nooit van heb gehoord, en het origineel van Marvin Gaye en Kim Weston uit 1966.
Kon alleen mijn vinger er niet opleggen van welke versie/cover ik dit nummer nu ken? ‘It takes two’ is ook vaak gecovered, maar na het rijtje covers te hebben bekeken, is het me duidelijk. Mij kwam waarschijnlijk de versie van Rod Stewart en Tina Turner in 1991 ter oren. Aangezien mijn ouders altijd de radio aan hadden staan thuis, en ik toen 6 was, zijn 1 en 1, twee.
‘It takes two’ is natuurlijk een stuk rustiger dan ‘Dancing in the street’, dus ze in elkaar plakken kan ik niet, maar de feitelijke overeenkomsten zijn bizar. Gaye als co-writer van de hit met Bowie en Jagger, terwijl het andere nummer van zijn hand is, plus dat de ex-man van Kim Weston ook aan beide nummers meeschreef.
Dan te bedenken dat ik dit nooit eerder hoorde. Heerlijk cadeautje zo op de vroege donderdagochtend.
Kun jij ook zo genieten van dit soort toevalligheden? Schiet er nu een nummer in jouw hoofd waarvan je denkt: JA! Lijkt erop, of waaraan je moet denken? Laat het me vooral weten.