Kerstmis in Spanje – onbewuste eigen tradities

Kerstmis vieren we in Spanje dit jaar. Ik was de eerste die ermee instemde. Natuuuuurlijk doen we dat, Sergio heeft zijn hele familie nog en aangezien mama en ik het altijd samen vieren, dacht ik direct: nou mama naar Spanje, opgelost!

Dat was ook nog een gedoeteke aangezien mijn moeder dit jaar ziekte en narigheid heeft overleeft en in februari dus niet wist of ze Kerstmis überhaupt wel zou halen. Ja, dat was slikken.

Maar mooi wel dus, sterk brokkie vrouw is ze. Die is gelukkig niet voor één, of nou ja, twee, gat(en) te vangen.

Goed, Kerst in Spanje dus. In november boekten we de spotgoedkope tickets van Eindhoven naar Barna en stond het vast: weekje in Barcelona en dan op Kerstavond, vanavond dus, naar de geboorteplaats van mijn vriend.

Nu zie ik mezelf als vrij flexibel persoon, maar zo’n dag of 4 gelee besefte ik me toch ineens dat mama en ik dit jaar Kerst niet in NL zijn en dat voelde ineens heel gek.

Haha, spuit 11 komt ook weer ergens achter.

Gewenning

Ben het stiekem zo gewend om met Kerst naar Schaijk te gaan. Ik klaag altijd steen en been, omdat er geen reet te doen is. Terwijl, in vergelijking met de bedrijvigheid in Berlijn waar ik de laatste 4 jaar woonde, ik die rust stiekem eigenlijk ook heel fijn vond. Ik bedoel; het enige voor mij interessante in Schaijk is kijken wat modewinkel Manders heeft hangen en wat conceptstore Snuf and Shoe heeft staan.

Rustig an, niet te wild

Een trippie naar Appie Heijn doe ik nu, in tegenstelling tot toen ik er woonde, ook graag. Tja, we hebben geen AH in Duitsland en Spanje, hè. Je waardeert iets meer als het niet meer vanzelfsprekend is.

Verder hebben we dan altijd nog een vast tripje naar Oss, specifiek naar Deuxieme Chance om te kijken wat Sandra heeft hangen. Als ik daar mijn tweede kans designer-slag heb geslagen, nestelden mama en ik ons nog een aantal dagen in huis. Kerstmis was natuurlijk lekker eten en drinken, maar daar hoeft het bij ons geen Kerstmis voor te zijn (geluksballen zijn we!)

Kerst in Schaijk was uitslapen of juist vroeg eruit en eerst de radio aan voor de Top2000. Vervolgens koffie en een broodje en met mijn joggings op de bank. ‘s Middags doen waar we zin in hadden en als het donker werd, series en films kijken op de bank. All you need is love, The Sound of Music, Annie, Love Actually, Home Alone, de hele rambam komt altijd voorbij.

Help! Geen All you need?

Ineens kwam bij mij vandaag het besef dat vanavond er heel anders uit zou gaan zien. Het idee dat we vanavond All You Need Is Love (hoe afgezaagd) niet zien, is gek voor mij. Dan kom ik er ineens achter hoe dingen traditie zijn geworden. Geen Sound of Music, The Holiday of Home Alone deze Kerst, want dan zitten we aan de lunch bij Sergio zijn familie.

Supergezellig, kijk er echt naar uit, maar dat besef ineens dat dingen nu anders gaan doet me beseffen hoe ik dingen als vanzelfsprekend zie. En dat ik wellicht ietwat minder flexibel ben dan ik dacht.

Nieuwe tradities maken

Echt, begrijp me niet verkeerd. Ik ben enorm gelukkig met Sergio als niet meer zo’n nieuwe liefde, de extra grote familie die ik erbij heb gekregen, ook al spreken we elkaars taal niet, de warmte en liefde is voelbaar.

En het allergelukkigst ben ik nog wel dat mijn moeder Kerst met ons mee kan vieren. Maar stiekem was mijn systeem een beetje door de war in deze tweede helft van de maand.

Enfin, die Top2000 is live te luisteren en schalt nu de hele dag door onze Sonos. Die All you need is Love kerstspecial is vast ergens online op te snorren en die films, daar komen we ook wel aan.

Het is allemaal zo lekker vertrouwd hè, om terug te grijpen op het oude. Stiekem heel erg fijn in een omgeving die totaal nieuw is. Wij beginnen dus “derde kerstdag” maar aan de series en afleveringen die ik gemist heb, in Barcelona.

Nu op naar Kerstavond!

Heerlijk.

Freddy, Madame Tussauds Amsterdam

Queen’s Bohemian Rhapsody

Dat moment dat je even helemaal in een film zit en de soundtrack weer moet horen.

Dat liedjes weer even extra lading krijgen. Huilen tijdens een film en denken: ach wat zou het, zijn vast weer mensen. Dat het ene lied dan stopt, je tranen wat drogen, maar je 2 minuten later weer alles voelt gaan.

Applaus na een film en dat het licht aangaat, terwijl jij nog steeds huilt. Hell, eigenlijk begon ik weer helemaal opnieuw. En weet je wat, het was het waard.

Wat héb ik KEIHARD genoten van Bohemian Rhapsody.

Ik kan niet zeggen dat ik extreme Queen-fan ben. Van jongs af aan heb ik echter meegeluisterd met de Greatest Hits CD en daardoor ken ik het repertoire aardig uit mijn hoofd.

Deze liefde ebde door in mijn twenties, 2 keer live in concert staan op de teller. Maar, een hele grote maar zonder de band tekort te willen doen: natuurlijk zonder Freddy Mercury. Zonder voor mij de man die de band naar een ongekend niveau tilde. Ik heb natuurlijk dvd’s gezien, documentaires, maar toen ik over Bohemian Rhapsody hoorde moest ik die bios in!

Show must go on

Van Mercury was mij alleen bekend dat ie enorm flamboyant was en de enige keer dat ik de eer had arm in arm met hem te staan was in Madame Tussauds. Hoe weinig ik van hem wist, hoe geweldig ik hem vond. Ik gok, omdat je altijd overal hoort hoe authentiek hij was. Zo zichzelf en lak aan wat anderen dacht. Ja, dat wil iedereen wel!

Toen de film 31 oktober gereleased werd, bedacht ik me dat deze zien één der laatste dingen zou zijn die ik in Berlijn wilde doen. Maar life happened (lees: heftige verhuizing naar Barcelona) en die film, daar was geen tijd voor. Ok, dan wilde ik directamente in Barcelona naar de film. Op het moment van schrijven gaat onze derde week Barcelona in en hebben we Bohemian Rhapsody gisteren gezien.

Man oh man, wat ben ik blij dat we zijn gegaan. Op de terugweg van de bios naar huis was Mercury onderwerp van gesprek en bij thuiskomst knalde er direct weer Queen uit de boxen. Heerlijk hoeveel muziek kan doen hè, ik heb gewoon nog steeds kleine oogjes van het huilen gisteravond. Ik gok ook dat die zwelling er lang overdoet om weg te trekken.

Maar hey, het was het waard.

Zo prachtig. De acteur die de zeer grote schoenen van Freddy diende te vullen. Ga er maar aan staan, wat deed hij het goed. Hij zoog me helemaal in de film, in de emotie. Die emoties die me meermaals teveel werden. Ik voelde de tranen zo opkomen dat ze me bijna deden hyperventileren en wensen dat ik thuis was, in plaats van in de bios vol met mensen.

Maar dan had de film, en vooral het optreden tijdens Live Aid, vast niet zo’n enorme impact gehad.

Een film die nog lang bij me blijft en zeker in mijn DVD-verzameling terechtkomt.

Ga dit zien!

Kerstmis in Spanje – stap 1

Het was (tweede kerstdag, 1961..) 6 december, yes de avond na het Heerlijk Avondje dat ik het op mijn heupen kreeg en we aan de kerstboom moesten. Sergio had sinds ie alleen woont nog geen kerstboom gekocht, en toen ik erbij nadacht kwam ik tot dezelfde conclusie.

Zijn we normaal Team Uitstel, besloten we 6 december direct de daad bij het woord te voegen. 2 straten verder lopen, hoekie om en daar stonden ze. En toen kwam het: deze bomen kosten EUR 60,00. Pardon? Waarom? Ja schat, dan moeten we een neppe nemen, alle echte bomen zijn rond deze koers.

Oh.

Ja, dat krijg je als je zelf nooit een kerstboom hebt gekocht. Ik was de boom altijd gewend van thuis bij mijn ouders en ik meen dat ik met mijn ex-vriend in Haarlem een kerstboom had. Afijn, de conclusie was dat we allebei een boom wilden en het kon er vanaf, dus touw er omheen, in een vuilniszak en tillen die hap.

Genieten!