Woensdag vlieg ik naar Amsterdam vanuit hier (Spanje). Eerste keer dat ik voor een concert naar Nederland vlieg. Enigzins impulsief kocht ik al in januari, terwijl ik op solotrip in Berlijn was, kaartjes. Ik zat in de metro, was net geland, toen de kaartjes voor de show in de verkoop
Nog steeds viev al vroeg ik me bij een aantal nummers af of hij nog steeds ‘live’ zingt, maar dat mag de pret niet drukken. Ik geef je vandaag mijn Cliff Richard, top vier, gewoon omdat het kan en ik nog steeds kippenvel krijg van zijn nummers.
Ik was 18, de wereld van verkering ging net voor me open en ik had een eerste vriendje. Er was nog MSN (het ouderwetse WhatsApp, alleen voor je pc). Gut ja, toen waren laptops ook nog geen ding! Aan het onderwerp ‘digitalisering’ zou ik ook een post kunnen wijden..
Het stond op repeat, en ik kan het nog steeds meezingen. Niet zo gek ook, aangezien ik the whole bunch twee keer per dag hoorde (en mijn lievelings waarschijnlijk vaker). Had ik deze techniek op mijn tentamenstof, toegepast, dan had ik betere cijfers gehaald!
In mijn hoofd zit ik weer in een koffiezaak in Schiedam. Om me heen een enorme ouderwetse inrichting.
Let’s start in style, let’s dance for a while. Monday, the 11th of September 2017 – go shorty, it’s my birthday. The perfect day to finally dedicate a post to one of my favorite songs off all time: Forever Young. Released in 1985 by, German (which I never knew) band
