Suzi Quatro en Chris Norman- Stumblin in

Rise and shine – lekker opstaan in de 70’s

Ik vertel mezelf al jaren dat ik geen ochtendmens ben, maar de laatste tijd kom ik er toch wel achter dat: zolang ik mezelf dat blijf vertellen, ik nooit een ochtendmens word. Dus, daar komt de 5-4-3-2-1 Do it Anyway van Mel Robbins weer. Enigszins wakker? Hop, eruit.

Liefde voor muziek

Daar relaxed opstaan voor mij een stuk vlotter gaat met fijne muziek, slinger ik als eerste in de woonkamer de Sonos aan. Vanmorgen vlogen mijn vingers als automatisch naar Stumblin’ in van Suzi Quatro en Chris Norman. Tezamen met Heartache Avenue (andere band, waarover later meer) vind ik dit zo’n fijn opsta-nummer. Mijn vriend doezelt nog na, dus slaapkamerdeur dicht en rustig 5 keer op repeat. Eigenlijk gewoon op repeat totdat ik het zat word.

De rust in dit nummer, het geleidelijke, het lieve, maar toch de stevige beat van de drum (of welk instrument is het?) Ik vind het heerlijk. Daarbij komt dat ik Suzi Quatro altijd al een hele toffe, mysterieuze artiestennaam vond. En immer dacht ik: zo zal ze heus niet echt heten. Mijn muzikale 70’s hart maakt dan toch weer een sprongetje wanneer ik lees als dat ze werkelijk waar Gepubliceerd op Auteur Categorieën JUKEBOXTags , , , , Een reactie plaatsen

Freddy, Madame Tussauds Amsterdam

Queen’s Bohemian Rhapsody

Dat moment dat je even helemaal in een film zit en de soundtrack weer moet horen.

Dat liedjes weer even extra lading krijgen. Huilen tijdens een film en denken: ach wat zou het, zijn vast weer mensen. Dat het ene lied dan stopt, je tranen wat drogen, maar je 2 minuten later weer alles voelt gaan.

Applaus na een film en dat het licht aangaat, terwijl jij nog steeds huilt. Hell, eigenlijk begon ik weer helemaal opnieuw. En weet je wat, het was het waard.

Wat héb ik KEIHARD genoten van Bohemian Rhapsody.

Ik kan niet zeggen dat ik extreme Queen-fan ben. Van jongs af aan heb ik echter meegeluisterd met de Greatest Hits CD en daardoor ken ik het repertoire aardig uit mijn hoofd.

Deze liefde ebde door in mijn twenties, 2 keer live in concert staan op de teller. Maar, een hele grote maar zonder de band tekort te willen doen: natuurlijk zonder Freddy Mercury. Zonder voor mij de man die de band naar een ongekend niveau tilde. Ik heb natuurlijk dvd’s gezien, documentaires, maar toen ik over Bohemian Rhapsody hoorde moest ik die bios in!

Show must go on

Van Mercury was mij alleen bekend dat ie enorm flamboyant was en de enige keer dat ik de eer had arm in arm met hem te staan was in Madame Tussauds. Hoe weinig ik van hem wist, hoe geweldig ik hem vond. Ik gok, omdat je altijd overal hoort hoe authentiek hij was. Zo zichzelf en lak aan wat anderen dacht. Ja, dat wil iedereen wel!

Toen de film 31 oktober gereleased werd, bedacht ik me dat deze zien één der laatste dingen zou zijn die ik in Berlijn wilde doen. Maar life happened (lees: heftige verhuizing naar Barcelona) en die film, daar was geen tijd voor. Ok, dan wilde ik directamente in Barcelona naar de film. Op het moment van schrijven gaat onze derde week Barcelona in en hebben we Bohemian Rhapsody gisteren gezien.

Man oh man, wat ben ik blij dat we zijn gegaan. Op de terugweg van de bios naar huis was Mercury onderwerp van gesprek en bij thuiskomst knalde er direct weer Queen uit de boxen. Heerlijk hoeveel muziek kan doen hè, ik heb gewoon nog steeds kleine oogjes van het huilen gisteravond. Ik gok ook dat die zwelling er lang overdoet om weg te trekken.

Maar hey, het was het waard.

Zo prachtig. De acteur die de zeer grote schoenen van Freddy diende te vullen. Ga er maar aan staan, wat deed hij het goed. Hij zoog me helemaal in de film, in de emotie. Die emoties die me meermaals teveel werden. Ik voelde de tranen zo opkomen dat ze me bijna deden hyperventileren en wensen dat ik thuis was, in plaats van in de bios vol met mensen.

Maar dan had de film, en vooral het optreden tijdens Live Aid, vast niet zo’n enorme impact gehad.

Een film die nog lang bij me blijft en zeker in mijn DVD-verzameling terechtkomt.

Ga dit zien!