Dat muziek de kracht van nostalgie en emotie bezit, was al bekend. Althans, bij mij, ik schrijf niet voor niets zoveel over muziek. Muziek is eigenlijk net als parfum. Jij denkt nu: huh parfum? Je hebt het over muziek? Ja, het is weer tijd voor nieuwe parfum, dus dat staat
Het is toch anders om die liedjes in stilte te horen dan ‘even tussendoor’. En daar gebeurde het, dat ik ineens een ander lied hoorde in de drumsolo van ‘Lost in your eyes’.
Meestal ben ik degene waaraan men hulp vraagt, maar deze keer moest er een ander muziekorakel worden geraadpleegd. Gelukkig heb ik er twee in Nederland, dus er ging een voice message naar Países Bajos.
Which is good as well, omdat die ‘slome, sexdeun’ waar ik naar op zoek was, hier ook in zit, maar zodra hij begint te zingen: tja, niet de versie that I know and love.
At some point besefte ik in Barcelona dat het ONS leven is. Of nog ff iets belangrijker: dat het MIJN leven is, IK MIJN leven leid. Dat ik de regie heb (ik heb hier de leiding!) en ik niet overal in mee hoef te gaan, als ik dat niet wil.
Eindeloos heen-en weer geslinger, maar je wilt het niet missen. Dat is slave to love
