Waar muziek leeft!
Afgelopen zaterdag in de platenzaak hier in het centrum skipte mijn hart weer een beat, want ik vond plots het album van Johnny hates Jazz. Nog nooit gezien, dus ik was verrast. Dit is zo’n rasechte ’80s artiest die nog in mijn elpee-collectie ontbrak. Ik ken maar twee nummers van
Tja, dit soort dingen are bound to happen als je ineens om 4:09 uur naar het plafond ligt te staren. Besloot op te staan en dan zet ik altijd Radio 10 aan. Daar klonk vrijwel direct ‘Dancing in the street’ van David Bowie en Mick Jagger. Valt me meteen in
‘It’s been 7 hours and 15 days….’ De intro van Nothing compares 2 U van Sinead O’Connor overvalt me altijd. Het zet alles even stil, en ik sta meteen in mijn Rotterdam (ik kom overigens uit Schiedam) van de jaren ’90. Ik zie het centrum van de stad, donker, koud,
’tis weer 23 april en dat betekent St. Jordi oftewel de Catalaanse Valentijnsdag. Ja, de Catalanen moeten weer dwarsliggen, aangezien el resto del mundo (de rest van de wereld) dat gewoon lekker op 14 februari doet. Hetzelfde fietsen ze erin met Moeder en Vaderdag, maar je kan wel gratis met
Vilanova i la Geltrú is waar ik woon, maar mijn dochter zit op school in een dorpje verderop, en toevallig is dat naast Valentí Village in Sant Pere de Ribes. Ongeveer 12 minuten fietsen met onze bakfiets en aangezien ik 2x heen en weer moet, en om groundhog day te
En na Bitty McLean van mijn vorige post, had ik een opvolgende melodie in mijn hoofd. Heb nog even gedacht dat het misschien uit hetzelfde lied kwam, maar nee. Ja, de melodieën passen een tikkie bij elkaar, maar nee, het was niet ‘It’s keeps raining’. Het was iets anders. Door
